.

امام زمان شناسی

97/2/19

استاد گرامی زهره بروجردی

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

در آخرین جلسه کلاس امام زمان شناسی این سال تحصیلی، به حضرت حجّت عرض می کنیم:

       مجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر             ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم

در سال گذشته، هر بار به امید اینکه معرفت مان نسبت به وجود مقدس امام عصر (ع) افزون شود، در کلاس حاضر شدیم. بر این باوریم که جهالت ما مانع و حائلی است که بین ما و اماممان فاصله انداخته، و با همه وجود از حضرت تمنّا می کنیم با دست ولایت مآبی خود این جهالت را مرتفع کنند.

به محضر ولی عصر (ع) عرض می کنیم : «بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ لَمْ يَخْلُ مِنَّا، بِنَفْسِي أَنْتَ مِنْ نَازِحٍ مَا نَزَحَ عنا» باور داریم که در هر جمعی حضور دارید، هرگز از ما جدا نیستید و نگاهتان را از ما بر نمی دارید. اما تمنّای ارتباطی فراتر از این را داریم. «مَتَى تَرَانَا وَ نَرَاكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوَاءَ النَّصْرِ تُرَى» کی می شود که هم شما ما را ببینید و هم ما شما را نظاره کنیم. « نَحُفُّ بِكَ » و به دور شما حلقه بزنیم.

با این آرزو ایّام عمر را سپری می کنیم که روزی در جشن ظهور حاضر شویم.

      من که امروزم بهشت وصل حاصل می شود             وعده فردای زاهد را چرا باور کنم

زیارت آل یاسین، از لسان مبارک امام عصر (ع) است. خود حضرت به ما آموخته اند که برای ارتباط با ایشان، این عبارات را بر زبان آوریم و با چهل سلام به محضر مبارکش عرض ادب و ارادت داشته باشیم.

امام (ع) مجوّز ارتباط دائم را برای ما صادر کرده اند، ما از حضرت غافلیم و خود را کنار می کشیم. عاجزانه اقرار می کنیم «رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا»، و به جهت همه غفلت ها، جهالت ها، و ظلم هایی که به خود روا داشتیم از حضرت حق طلب مغرفت می نماییم.

از سویدای دل تمنّا می کنیم به ما خبر دهند :

  وعده ی دیدار نزدیک است یاران مژده باد                روز وصلش می رسد، ایام هجران می رود

«أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيب‏»

***

وجوه شباهت:

صاحب کتاب مکیال المکارم (در جلد 1 صفحه 331) معتقد است که بین ولی عصر (ع) و قرآن کریم شباهت هایی وجود دارد، و برخی از این وجوه تشابه را ذکر کرده است. با تأمّل در این موارد، می توانیم روابطمان با حضرت را بازنگری کنیم، و در یابیم چه میزان به ما نزدیک هستند و در زندگیمان نقش دارند.

*بیان حقایق

  • نحل/89«وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‏ء» "کتاب را بر تو نازل کردیم که بیانگر هر چیزی است."

حقیقت همه امور به طور واضح و روشن در قرآن بیان شده است. ولی عصر (ع) عِدل قرآن هستند، بنابراین حقیقت وجودی یکایک ما برای حضرت واضح است.

از امام زمان (ع) تمنّا می کنیم اگر مملکت وجودی مان مملو از عیب بوده و حقیقت مان نازیباست، با نگاه خود عیب هایمان را بر طرف نموده و باطنمان را زیبا کنند.

مرحوم مقدادی (معروف به شیخ حسنعلی نخودکی) در مکاشفه ای ملاحظه می کند امام رضا علیه السلام در قسمتی از صحن ایستاده اند و زوّار از زیر دستشان عبور می کنند، و زائرانی که باطنشان به شکل حیوان است، به محض رد شدن از زیر دست حضرت ثامن الحجج (ع) به صورت انسان در می آیند. بعد از این مکاشفه، ایشان وصیت کرد پس از مرگ در آن محلّ دفن شود. (مزار ایشان در صحن سقاخانه، رو به روی ایوان طلا قرار دارد.)

به حضرت ولی عصر (ع) عرض می کنیم : مولای ما! جدّ بزرگوارتان برای انسانیّت زوّار، دستشان را به میدان آوردند، شما چشم های خود را به میدان بیاورید، تا با نگاهتان ملکوتمان نورانی شود.

*اخراج از ظلمت و تاریکی

  • حدید/9«هُوَ الَّذي يُنَزِّلُ عَلى‏ عَبْدِهِ آياتٍ بَيِّناتٍ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّور» "او خدایی است که آیات بیّنات را بر بنده اش نازل کرد تا شما را از ظلمات به سوی نور خارج کند."

با توسّل و تمسّک به قرآن از ظلمات رها شده و راهی وادی نور می شویم.

امام عصر (ع) در زندگی ما همچون قرآن ایفای نقش می کنند. اگر در زندگی ولایت حضرت ولی عصر (ع) را پذیرا شویم از ظلمات جهل، شرک، معاصی، و رذائل اخلاقی خارج شده و به سوی نور الهی می رویم. به میزانی که رابطه مان را با امام (ع) قوی تر کرده و اُنس مان را بیشتر کنیم، جای پای حضرت را در گوشه گوشه زندگیمان مشاهده می نماییم، و با لطف و عنایش از شرک و ریا، معصیت ها و بداخلاقی ها جدا شویم.

*شفا دهنده

  • اسراء/82« وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ وَ لا يَزيدُ الظَّالِمينَ إِلاَّ خَسارا»

قرآن درمانگر مومنین است. آقای جوادی آملی می فرمایند :"قرآن دارو نیست، درمان است، خودِ شفا است."

گاهی دارو عوارض جانبی دارد، یک بیماری را درمان کرده و باعث ایجاد بیماری دیگر می شود. اما قرآن چنین نیست، و مایه شفای اهل ایمان معرفی شده است.

شفا بودن حضرت عج: یکی از وجوه شباهت حضرت ولی عصر (ع) با قرآن، شفا بودن حضرت است. امام (ع) عِدل قرآن هستند، و در پرتو ارتباط با حضرت می توانیم از تمامی بیماری های اعتقادی و اخلاقی رها شویم. با ولایت امام (ع) حسادت، بخل، کینه، حسد، حرص، تنگ نظری و... انواع بیماری های روحی و فکری مان درمان می شود، و با پیوست به امام (ع) راه رسیدن به انواع کمالات برایمان هموار می گردد.

*شفاعت کننده

  • یکی از نقش های اساسی قرآن شفاعت است. قرآن برای حافظ، قاری و حامل خود شفاعت می کند. امام عصر (ع) نیز، طبق روایات، چنین نقشی دارند، و در قیامت امّت را شفاعت می کنند.
  • آیات قرآن هفت بطن دارد، و هر بطن اش، دارای هفتاد بطن است. در فرهنگ اسلامی، عدد هفت و هفتاد نشان کثرت، یا دلیل بی نهایت است.

بنابراین، مفاهیم والای قرآن بسیار عمیق بوده و برای ما قابل ادراک نیست. هرچقدر هم با آیات کلام الله آشنا شویم به کنه و حقیقت شان دست پیدا نمی کنیم.  

وجود مقدّس حضرت ولی عصر (ع) نیز چنین است، اگر عمر نوح هم داشته باشیم، و تمام عمرمان را برای معرفت امام زمان (ع) هدف کنیم، نمی توانیم به طور کامل به شناخت حضرت نائل شویم.

*نعمت ارزشمند و نامتناهی

  • خدای سبحان در قبال تمامی نعمت هایی که به اهل دنیا عطا نموده، قرآن را به پیامبر صلوات الله و سلامه علیه ارزانی کرده است. در حقیقت خدای متعال پیامبر خود را از نعمتی برخوردار کرد که از تمام نعیم دنیایی قدر و ارزش بیشتری دارد.

وجود مقدس حضرت ولی عصر (ع) عِدل قرآن است. باید به این باور برسیم که نعمت محبّت و عرض ارادت به حضرت از همه دنیا و مافیها گرانقدر تر است. باید به حدّی از درک برسیم که هیچ چیز به اندازه پیوست با امام (ع) موجب خوشحالی و مسرّت مان نشود، و با زبان حال و قال بگوییم :

        آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟        فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟

دیوانـه کنـی هـر دو جهـانش بخشـی           دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند؟

گاهی ناشکری ها، افسردگی ها و ناامیدی هایمان در زندگی به این جهت است که از قدر و قیمت نعمت ارتباط با امام (ع) غافلیم.

فردی به نام ابوهاشم جعفری خدمت امام هادی علیه السلام مشرّف شد تا از فقر مادّی و گرفتاری های مالی اش نزد امام (ع) شکایت کند. امّا قبل از اینکه صحبتش را آغاز کند امام هادی (ع) به او فرمودند : "ابوهاشم! حاضری ده هزار درهم به تو داده شود ولی ولایت ما را از تو بگیرند؟" پاسخ داد :"ابداً حاضر به چنین معامله ای نیستم." امام هادی (ع) سؤالشان را تکرار کرده و هر بار مبلغ بالاتری را عنوان کردند تا رقم به ثروتی هنگفت رسید، ولی ابوهاشم همچنان جوابش منفی بود.

امام هادی (ع) در آخر به او فرمودند :"تو که این همه سرمایه داری چرا با احساسِ نداری و فقر خود را آزار می دهی؟!"

شیعه باید با نشاط باشد، خرسند و راضی باشد، زیرا در این عالم چیزی کم ندارد. ولایت امام معصوم و ارتباط با او بزرگترین نعمت است و باید برای شیعه احساس غنا و توانمندی ر به ارمغان بیاورد.

اگر به این باور برسیم، زندگیمان آب و رنگ دیگری می گیرد و وجودمان از خوشی و رضایت لبریز می شود.

*راهبری و هدایت

  • اسراء/9:« إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدي لِلَّتي‏ هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ » "این قرآن به چیزی که استوارتر است هدایت می کند و مبشّر مومنین است".

وجود مقدس حضرت ولی عصر علیه السلام به عنوان عِدل قرآن، هادی است. نقش حضرت "راهبری" است، نه "راهنمایی". امام (ع) شما را می برد و به مقصد می رساند.

تو پای به راه بر نه و هیچ مپرس                  خود راه بگویدت که چون باید رفت  

اگر در زندگی به امام زمان (ع) توسّل و تمسّک داشته باشیم، حضرت اجازه نمی دهند در جا بزنیم و متوقف بمانیم. امام (ع) هادی است و دائماً ما را سیر می دهد. در پرتو ارتباط با امام، هیچ اشتغالی مانع حرکت مان نمی شود، سیری بدون انحراف داریم، و در نهایت به مقصد می رسیم. "ان شاالله".

 

*بشارت دهنده

يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنينَ: قرآن برای همه مبشّر نیست و تنها به اهل ایمان بشارت می دهد، به دلداده های خدا و رسول خدا.

هرچقدر وجود مقدس ولی عصر (ع) را بیشتر باور کنیم، با نام مبشّر او بیشتر آشنا می شویم. حضرت به کسانی که او را باور دارند، بشارت می دهد. بشارت رشد روزافزون، بشارت محبوب بودن، بشارت مقبول بودن، بشارت پذیرش سلام ها و ارادت ها و...

زمانی که امام عصر (ع) به ما بشارت رشد را می دهند، هیچ غرور و عُجبی عارضمان نمی شود، زیرا وساطت خود را در این امر برای ما مشهود می کنند، و می یابیم که برای رفع رذائل و کسب فضائل، تنها با دعا و لطف و عنایت امام (ع) توفیق رفیق راه مان شده است.

از سوی دیگر، بشارت امام (ع) به رشد، با کرامت امام (ع) قرین و همراه است. حضرت وجودی کریم هستند و کم ترین تغییر و قلیل ترین رشد ما خیلی به چشمشان می آید. امام (ع) بدون اینکه از ما عیب جویی و خرده گیری کنند، جنبه های کمالی وجودمان را به ما معرفی می نمایند. "یا من یقبل الیسیر و یعفوا عن الکثیر اقبل منّی الیسیر و اعف عنّی الکثیر"

 

*شیوه های متنوع تذکر

  • زمر/27« وَ لَقَدْ ضَرَبْنا لِلنَّاسِ في‏ هذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُون‏ » "ما در این قرآن هر مَثَلی را زدیم، شاید متذکّر شوند."

زمانی که در محضر ولی عصر (ع) قرار می گیریم، حضرت برای هدایت ما شیوه های مختلفی را به کار می گیرند. گاهی از طریق قهر هدایت مان می کنند، گاهی از طریق مهر، زمانی از طریق تعقّل و زمان دیگر با تدبّر. حضرت ولی عصر (ع) از طرق مختلف زمینه رشد را برای ما فراهم می کنند، تا اگر از یک طریق به وصال نرسیدیم، از راه دیگر وصل و قرب نصیب مان شود.

همچنانکه شخصی در زمینه ی علمی آموزش، در مطالب حفظی موفق است، و دیگری درس ریاضی اش خوب است و در حفظیات ضعف دارد، ما نیز هرکدام در یک بُعد یا ابعاد خاصی توان رشد و شکوفایی بهتر داریم و امام عصر (ع) مایل نیستند هیچ عاشقی حسرت بخورد، و برای کسی که خواهان وصال است، متناسب با شرایط کمالی خودش، راه را باز می کنند.

در میان تشرف یافتگان خدمت حضرت، هم مرجع تقلید داریم، هم بازاری، هم سبزی فروش داریم، هم کفّاش. در وادی عشق دست رد به سینه هیچ طالبی زده نمی شود، و راه وصال برای همه عشاق باز است.

 

*شایسته خضوع و تواضع

  • انشقاق/21 « وَ إِذا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لا يَسْجُدُون‏ » "هنگامی که قرآن بر آنها خوانده شود سجده نمی کنند."

سجده، نماد خضوع است، و خداوند گروهی را که در برابر قرآن خاضع نیستند سرزنش می کند. همان گونه که برای قرآن عظمت و حرمت خاصی قائل هستیم باید برای وجود مقدس امام عصر (ع) نیز عظمت قائل شده و خضوع خاصی را رعایت کنیم. همواره توجّه داشته باشیم مقام و منزلت امام (ع) با همه انسان های دیگر متفاوت است.

مسّ و لمس کلمات به هر زبانی حتی عربی بدون طهارت جائز است اما مس نوشته های قرآن بدون طهارت، حرام.

واقعه/79 «لا يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُون‏»

ما برای همه خوبان عالم ارزش فراوانی قائل هستیم، اما همه شهدا، علما، مراجع و اولیا خاک زیر پای امام عصر (ع) هم نیستند.

به محضر مقدس حضرت عرض می کنیم:

آقای ما! شرمنده ایم که نسبت به شما ارادت خاص، و در مقابل شما خضوع تام نداشتیم. با اینکه  «لا يَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُون‏»، همواره در نهایت پلیدی های نفسانی و آلودگی های باطنی خواهان ارتباط با اماممان بودیم.

مولای ما! شما دریای بی کران رأفت و کرامت هستید، و هیچگاه به جهت آلودگی ها از ما کناره نگرفتید. باور داریم "لَم یَخلُ مِنّا"، در همه جمع های ما حضور دارید.

شما همچون قرآن، به راحتی در دسترش هستید. ببخشید اگر ما قرآن را قاب کردیم، در گوشه ای گذاشتیم و فقط گاهی گرد و غبارش را پاک می کنیم.

*توجه و تذکر به یاد او

در روایات با ما آموخته اند کسی که روزانه کمتر از پنجاه آیه قرآن را تلاوت کند از غافلین است. امام عصر (ع) عِدل قرآن است، اگر هر روز بخشی از زمان مان را با حضرت صرف نکنیم، در شمار غافلین محسوب می شویم.

آقاجان! برآنیم تا هر روز به محضرتان عرض ادب و ارادت داشته باشیم و اوامر و نواهی شما را به جان بخریم، و بگوییم :

آمدم ای شاه امانت کجاست؟             صید تو ام تیرو کمانت کجاست؟

مولا جان! سال ها آمدیم و رفتیم، خواندیم و شنیدیم، و از شما گفتیم به این امید که روزی وصالتان نصیب مان شود. خدا نکند در شمار کسانی محسوب شویم که مصداق این بیت اند:

پیِ مصلحت مجلس آراستند              نشستند و گفتند و برخاستند

آیت الله بهجت می فرمودند: هر گاه برای امام زمان(ع) دلتگ شدید، با تعشّق قرآن بخوانید.

آقا جان! می دانم به همان سادگی و سرعتی که قرآن اذن قرائت می دهد، شما اذن حضور می دهید.

یا صاحب الزمان! اَدرِکنا. مولا جان! ما را دریابید. می خواهیم از این پس به گونه دیگری قرآن بخوانیم. می خواهیم هر بار در محضر قرآن قرار گرفتیم احساس کنیم در کنار شما نشسته ایم، می خواهیم هم زمان پذیرای قرآن و مفسر قرآن باشیم. "السلام علیک حین تقرء و تبیّن".

می خواهیم همراه با آداب تلاوت قرآن، آداب حضور در محضر شما را هم رعایت کنیم.

و برای تحقق این توفیق، عاجزانه به دعای شما نیازمندیم. و می دانیم شما دعایمان می کنید. همانگونه که وقتی عبداله بن زیاد به امام رضا علیه السلام عرض کرد : "آقا! دعایم کنید" و امام رضا (ع) فرمودند : "فکر می کنی ما دعاگویت نیستیم؟ روز و شب دعایت می کنیم."

یابن الزهرا! التماس دعا

الحمدلله رب العالمین

اللهم صل علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم

 

 

 







محتوای مرتبط