.

در زندگی "من" باید "ما" شود

 

نكته ديگري كه در ازدواج قابل توجه است آن است که :

زن و مرد تا ازدواج نکرده اند هر یک برای خود سلایق و نظراتی دارند که بر مبنای آن تصمیم می گیرند و زندگی فردی خود را مدیریت می‌کنند اما چون ازدواج می کنند بسیاری از این نظرات باید از شکل فردی فاصله بگیرد زیرا هرکس حتی اگر با هم کفو خود نیز ازدواج کند باز هم از نظر اخلاقی و اعتقدای با همسر خویش تا حدودی از جهت اخلاقی و اعتقادی افتراق و اختلاف دارد،

هر چند علایق و سلایق آنان از یکدیگر متمایز و جداست اما این تمایز نباید نقشی در تفاهم زندگی مشترکشان ایجاد کند زیرا ازدواج قدم گذاشتن در مسیری است که روندگان آن باید با هم همراه و همگام شوند و یکی نباید نردبان حرکت و ترقی دیگری شود، یکی در جاده زندگی بماند و دیگری حرکت کند، یکی متوقف شود و دیگری سبقت بگیرد این همراهی و همگامی زمانی میسر است که هر یک از دو "من" به "ما" بدل شود و آنان که تا دیروز می گفتند به نظر "من" چنین یا چنان باید بشود امروز بگویند به نظر ما این کار بهتر است.

رسیدن به این جایگاه شاید امر آسانی نباشد اما قطعا وصول به آن ناممکن نیست زیرا همه کسانی که از زندگی مشترک خویش لذت می‌برند و در آن به کمال می‌رسند کسانی هستند که به سرعت از «من» خود در زندگی چشم پوشیده اند و کانون خانواده را کانونی جمعی دانسته اند.

خوش رویی مقدمه بازگشت مودت

وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ‏ ما فِي‏ الْأَرْضِ‏ جَميعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ [1]

و ميان دلهايشان الفت انداخت، كه اگر آنچه در روى زمين است همه را خرج مى‏كردى نمى‏توانستى ميان دلهايشان الفت برقرار كنى، ولى خدا بود كه ميان آنان الفت انداخت، چرا كه او تواناى حكيم است.

الفت بهترین هدیه ای است که کسب آن در توان هیچ یک از زن و مرد نیست اما خداوند سبحان به عنوان مقدمه زندگی مشترک آن را به زوجین هدیه می دهد (جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَة)[2] با این دید زوجین در همان ابتدای زندگی به بزرگترین سرمایه دست یافته اند حال باید چه کرد تا این سرمایه مرتبا افزایش یابد و زیاد شود و زوجین دچار ورشکستگی و خسران نشوند در حالیکه متاسفانه دیده می شود در بعضی از زندگی ها بعد از گذشت چند سال اثری از این هدیه خداوند باقی نمانده و یا محجوب شده و کمرنگ گشته و گاه کدورت ها رنگ مودت ها را از میان برده اند.

امیرالمومنین(ع) می فرمایند: (لِأَنَّهُ لَا يُظْهِرُ مَوَدَّتَهُمْ‏ إِلَّا سَلَامَةُ صُدُورِهِم‏)[3] مودت این افراد نسبت به یکدیگرظاهر نمی شود مگر اینکه سینه هایشان سالم باشد.

سینه ها در پی وسوسه های شیطان سلامت خود را از دست می دهند قرآن می گوید: شاید شیطان نتواند در قلب ها نفوذ کند ولی اطراف قلب از وسوسه های ابلیس درامان نیست(مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ الَّذي يُوَسْوِسُ في‏ صُدُورِ النَّاسِ )[4] (از شرّ وسوسه ‏گر نهانى؛آن كس كه در سينه‏هاى مردم وسوسه مى‏كند،) وسوسه  های شیطان اطراف و بیرون از قلب است اما اگر اطراف قلب کسی گرفتار دنیا شود به یقین این گرفتاری در دراز مدت به درون قلب او رسوخ و نفوذ می کند و تا جایی پیش می رود که قلب عرش الرحمن نیست بلکه محل نزول وسوسه ها و خطوات شیطان است اگر شما می بینید در بعضی از زندگی ها از مودت قلبی چیزی نیست به دلیل آن است که اطراف قلب آنها گرفتار دنیا شده در این زمان باید در اطراف قلب پاکسازی صورت گیرد تا بوی خوش مودت به راحتی و سهولت از قلب خارج شود.

امیرالمومنین(ع) می فرمایند: اگر می خواهید مودت را خارج کنید کلید آن خوش رویی است (ألبشاشة حبالة المودّة ) خوش رویی زن و مرد نسبت به یکدیگر مودت و هدیه خداوند سبحان را به زندگی آنان باز می گرداند.



[1] -  63 سوره مبارکه انفال

[2] - سوره مبارکه روم آیه 21

[3] - بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏74، ص: 248

[4] - سوره مبارکه ناس آیات 4 و 5

اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم