.

 

 

مهمتــرين ويــژگي دوران سيـــادت

 
 

هفت سال اول زندگی دوره‌ای است که در آن کودک از آموزش جدی و رسمی معاف است. در این دوره وی از آزادی عمل بیشتری برخوردار است و نباید تکلیف شاقّی را بر او تحمیل کرد، از این رو گفته می‌شود که کودک در این دوره تکلیف پذیر نیست. در روایات اسلامی با تعبیرات گوناگونی از این دوره یاد کرده‌اند که جلوه‌های شخصیت روانی کودک را از زوایای متفاوت نشان می‌دهد.

از مجموعه‌ی این تعبیرات که با پیشرفته‌ترین یافته‌های روانشناسی نیز تأیید می‌شوند چنین بر می‌آید که در این دوره کودک از یک طرف موجود بسیار با ارزشی است که باید در خانواده گرامی داشته شود و مورد مهر و محبت و احترام والدین خود باشد، از سوی دیگر نباید به او سختگیری شود و برنامه‌های جدی و احیاناً سنگین از لحاظ تعلیم و تربیت بر دوش او تحمیل شود.

جدّی‌ترین کار کودک در این دوره، بازی است.

از این رو مناسبترین محل برای پرورش کودک در این دوره خانواده است، زیرا هیچ کار نمی‌تواند از لحاظ ارضای عاطفی کودک جای محیط پر مهر و امن خانواده را بگیرد. علاوه بر این، چه بسا در مهد های کودک با برنامه‌های رسمی کودک را خسته کنند.

در این دوران والدین باید وقت بیشتری را با کودکان خود صرف کنند و به نیازهای آنها بیشتر توجه کنند، روابط والدین با کودک، در این سنین از اهمیتی ویژه برخوردار است. کودک در سایه‌ی روابطی گرم و عاطفی با والدین خود باید از محبت و امنیت کافی بهره‌مند شود.

در این دوران باید بیشتر از تشویق استفاده کرد و کاربرد تنبیه جز در موارد استثنائی مجاز نیست. به ویژه تنبیه بدنی در این دوره روش تربیتی بسیار نادرستی است. کودکانی که در این دوره زیاد تنبیه می‌شوند در آینده مشکلات رفتاری بیشتری پیدا می‌کنند. تنبیهاتی که در این دوره در نظر گرفته می‌شود باید با توان محدود جسمی و روحی کودک تناسب داشته باشد و لذا تنبیه شدید در این دوره به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود.

کودکانی که از دوران قبل از دبستان از امنیت و محبت کافی بر خوردار نمی‌شوند، دچار آسیب‌هایی می‌شوند که به ندرت در دوره‌های بعد قابل جبران است.

از مسائل مهم و اساسی در اواخر این دوره، آماده کردن طفل برای ورود به مدرسه است. مدرسه محیطی جدید است که کودک با ورود به آن، به دنیایی تازه دست می‌یابد. امروزه دوره‌ی آمادگی را که در آن کودکان از آمادگی عمل بیشتری نسبت به مدرسه برخوردارند، حلقه‌ی واسط بین خانه و مدرسه قرار داده‌اند تا این تغییر محیط برای کودک به تدریج و آرام آرام صورت بگیرد. حضور در این دوره به رشد اجتماعی کودک نیز کمک می‌کند و او را آماده‌ی روابط اجتماعی با همسالان در محیط مدرسه می‌کند.

والدین باید چنان زمینه سازی کنند که محیط مدرسه برای کودک محیطی اضطراب آور نباشد.


منبع:  رفتار والدین با فرزندان   محمد علی سادات

 م.ك






محتوای مرتبط