.

 

كل قرآن را خدا در نقطه اي گنجانده است / تو به حق آن نقطه را در تحت بائي يا علي

 
 امر به نماز
 

 اگر فردى بپرسد: چرا بنماز مأمور گشتند:

جواب آنست كه در نماز اقرار بمالكيّت خداوند است و اين صلاح عموم است، زيرا در آن رها كردن معبودان ديگر و گذر كردن از همه آنها و رسيدن به پيشگاه خداوند جبّار است با كمال كوچكى و اظهار ذلّت نيازمندى و خضوع و خشوع، و اعتراف به بندگى‏ و طلب بخشش از گناهان گذشته، و نهادن پيشانى بر روى خاك هر روز و هر شب، تا اينكه بنده هميشه بياد خدا باشد، و او را فراموش نكند، و در درگاه او خودباخته و پر هراس و كوچك و حقير، و خواهنده و مايل به افزونى دين و دنياى خود باشد، بعلاوه انزجار از گناه و تباهى كه در آن است، و اين عمل مرتب براى او ادامه دارد در شبانه روز براى اينكه بنده مدبّر و سرپرست و خالق خود را از ياد نبرد و بفراموشى نسپارد تا كه به ناشكرى و ناسپاسى افتد و طغيان و سركشى كند، و براى اينكه همواره در سلك طاعت پروردگار خود باشد، و بوظائف بندگى در پيشگاه خدايش قيام كند، و اين عبادات جلوگير باشد او را از گناهان، و مانعى براى او باشد از گرايش بفساد و خرابكارى.

 
عيون أخبار الرضا ع-ترجمه غفارى و مستفيد، ج‏2، از ص199 تا ص 260