.

 خانواده 
 

 كودك در خانواده‌ به دنيا مي‌آيد، بنابراين تحت ثأثير عوامل و شرايطي است كه والدين براي او فراهم كرده‌اند. ويژگي‌هاي رفتاري والدين، طرز فكري، آداب و رسوم، تقليدها، تعصّبات، سطح انديشه و فرهنگ، امكانات مادي و معنوي والدين بر كودك و كساني كه به صورت مستقيم يا غير مستقيم تحت تأثير آنها قرار مي‌گيرد بر كودك اثر مي‌گذارند.
 
خانواده مقدسترين و مهم ترين نهاد و بخش عظيمي از دنياي اجتماعي كودك است.

معنا و مفهوم خانواده در نظر كودك را مي‌توان اين گونه بيان كرد: خانه ‌و خانواده مكاني است كه كودك با تمام تجربياتي كه بيرون از فضاي خانه و خانواده به دست مي‌آورد به آن باز مي‌گردد. خانواده براي كودك آسايشگاهي است كه همه‌ي افتخارات و موفقيت‌هايش را در آنجا به نمايش مي‌گذارد. در خانواده، او به دنبال مداوا و مرهمي براي تألمات ، شكست‌ها و جراحات و زخم‌هاي وارده بر خود مي‌باشد. تا آلام خود را تسكين بخشد.

امام خميني (قدس سره) خانواده را مدرسه معرفي مي‌كنند و مي‌فرمايند:

خانواده‌ي شما بايد مدرسه باشد، تعليم احكام اسلام ، تهذيب اخلاق نو نهالان. شما بايد نونهالان مهذّب تحويل معلمان بدهيد و معلمان بايد بيشتر آنها را تهذيب كنند.

خانه‌ براي كودك مكاني است كه او تجربه‌ي اجتماعي روزانه‌ي خود را با شتاب به درونش مي‌آورد، تا آن تجربه را مورد ارزيابي قرار دهد و به خاطر آن تجربيات ستايش و تحسين و تشويق ‌شود و يا آنرا به توبه‌ي فراموشي بسپارد و فقط به عنوان يك تجربه از آن درس بياموزد.

احاديث فراواني در اهميت خانواده از معصومين وارد شده است. به عنوان نمونه امير المومنين  حضرت علي(ع) فرمودند:« حُسْنُ الْأَخْلَاقِ بُرْهَانُ كَرَمِ الْأَعْرَاقِ» سجاياي اخلاقي باعث پاكي وراثت است و فضيلت ريشه‌ي خانوادگي دارد.

توجه به پاره‌اي از مهمترين نكات در يك خانواده‌ي خوب و سالم جهت رشد و پرورش صحيح فرزندان لازم است:

1- كودك در خانواده‌ي خوب مورد پذيرش است زيرا خانواده در اين زمان كانون عشق و توجه به افراد خود است.

2- كودك نسبت به پدر و مادر و ديگر اعضاي خانواده احساس تعلق و پيوستگي مي‌كند و خود را بخش مهمي از شبكه خانواده به حساب مي‌آورد.

3- از آزادي متناسب با سن و نياز‌هاي خود در چارچوب ضوابط اخلاقي و تربيتي متعادل برخوردار باشد.

4- به او مسئوليت‌هاي متناسب با تواناييهايش داده شود.

5- افكار و احساسش را بدون ترس و واهمه با والدين خود در ميان بگذارد  و از تجربه‌ي آنها بهره مند شود.

6- در برنامه‌ريزي‌هاي خانواده متناسب با سن و توانش سهيم باشدو حداقل در پاره‌اي از تصميمات دخالت داشته باشد.

7- پدر و مادر با رابطه‌ي گرم و صميمانه با يكديگر فضاي خانه را مطبوع سازند، اشتباهات و خطاي فرزندان را بدون تنبيه‌ بدني و سر افكندگي و تمسخر، بهبود و اصلاح كنند و با مهرباني و تشويق زمينه‌هاي اعتقادي و اعمال مذهبي را در آنان پرورش دهند و انتظار و توقعات خود از فرزندان را متناسب با سن و تجربه‌ي تنظيم كنند و بيشتر بر موفقيتها و پيشرفتهايش تكيه كنند تا بر شكستها و خطاهاي او.

 

 

منابع مورد استفاده در کل تحقیق

1- نحوه ی رفتار والدین با فرزندان       (یدالله جهانگرد)

2- آشنایی با تعلیم و تربیت اسلامی   (مجید رشید پور)

      (با تاکید بر روشها)

3- رفتار والدین با فرزندان     (محمد علی سادات)

4- سه گفتار درباره ی راهنمایی و تربیت فرزندان (دکتر شکوه نوابی نژاد)

5- تعلیم و تربیت از دیدگاه امام  خمینی  (تبیان)

6- زمینه تربیت  (دکتر علی قائمی)

م.ک

 

 
هدیه به پیشگاه مطهر علی بن موسی الرضا علیه السلام صلوات






محتوای مرتبط