.

کرامات و معجزات امام رئوف

13-روز عرفه 

سال ۹۲ روز عرفه به همراه  خانواده به پابوس امام رضا مشرف شدیم  چند سالی بود که شب عرفه تا روز عید قربان به مشهد مقدس می رفتیم

از صاحب نفسی آ موخته بودم که همه عمرمان یک شبانه روز است . شب ان شب قدر است و روزش عرفه  و اگر طالب خیر و سعادت دنیا و آخرتیم باید که به این شبانه روز توجه خاص داشته خود را تحت الحمایة اولیاء الهی قرار دهیم .

از این رو سعی می کردم روز عرفه با خانواده در جوار بارگاه ملکوتی حضرت رضا باشیم تا تحت نام شمس الشموسی حضرت کسب نور و معرفت نموده از ظلمت معصیت رها شویم .

آن سال  همسرم به دلیل مشغلات کاری همراه ما نبود  روز عید قربان به همراه پسربزرگم بدون بچه ها به حرم رفتیم تا پس از زیارت وداع آنها را برداشته به فرودگاه برویم به گمان اینکه چند ساعتی تا پرواز مانده اما  وارد حرم که شدیم  از هتل تماس گرفتند و متوجه شدیم ساعت پرواز را اشتباها دیده بودیم و کمتر از یک ساعت تا پرواز وقت باقی است خیلی سریع و با عجله زیارت وداع را درصحن رضوی خواندیم  و خارج شدیم و خود را به هتل رساندیم و بچه ها را که منتظر ما ایستاده بودند سوار کرده راهی فرودگاه شدیم .

تمام طول راه متوسل به حضرت شده در عالم معنا خود را دخیل پنجره فولاد نموده بودم و مصرانه می خواستم هواپیما را نگه داشته  تا ما برسیم وقتی به فرودگاه رسیدیم تنها ده دقیقه به پرواز مانده بود و می دانستم نیم ساعت به پرواز کانتر پذیرش مسافر بسته و در صورت وجود جای خالی شروع به فروش بلیط به لیست انتظار خواهند کرد .

در کمال ناباوری زمانیکه وارد سالن شدیم کارکنان هواپیمایی پشت کانتر منتظر ما بودند تا کارت پرواز صادر کنند بدون اینکه حرفی بزنند و یا اعتراضی کنند که چرا با تاخیر رسیده ایم در نهایت احترام و به سرعت وسایل ما را گرفتند و کارت پرواز صادر کردند و با بی سیم اطلاع دادند که چند مسافر در راه هستند و به مجرد ورود ما به هواپیما دربها بسته و پرواز انجام گرفت وقتی از بالا چشمم به حرم حضرت افتاد اشکم جاری شد و سلامی داده زیر لب زمزمه کردم.

 

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند                                                    « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند»

 هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق                                           خیل ملائکند رضا یا رضا کنند

 بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد                                                  ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند

 «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است                                     حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند

 هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت                                     او را به درد کرببلا مبتلا کنند

 دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط                                            با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند

 از آن حریم قدسی ات آقای مهربان                                                 «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند»


اللهم صل علی  محمد و آل محمد و عجل فرجهم
 







محتوای مرتبط