.

امام زمان شناسی- 95/9/17

 

هوالرئوف

در اين كلاس برآنيم تا از طريق كلام اهل بيت عليهم السلام برايمان از حقيقت وجودي امام زمان (ع) پرده‌برداري شود، امام حاضر ناظري كه درگوشه گوشه زندگي ما حضور دارد، و لحظه‌اي از لحظات ما بدون عنايت حضرتش سپري نمي‌گردد.

باور داريم امام عصر (ع) در زمان غيبت جلوه‌گري تام دارد و اگر ما حضرت را درك نمي‌كنيم به جهت حجابها و موانعي است كه خود ايجاد كرده‌ايم.

امام رضا (ع)‌ در روايتي به معرفي امام مي‌پردازند و مي‌فرمايند: «الْإِمَامُ ... السَّمَاءُ الظَّلِيلَةُ، » «امام (ع) آسماني است كه بر سر مردم سايه افكند. »

هر جاي دنيا باشيم زير سقف آسمان هستيم. پس هميشه و همه جا امام عصر (ع)‌ با ماست. اگر بين خود و حضرت فاصله زيادي را احساس مي‌كنيم به دليل عدم اعلام نياز ما و عدم ايجاد ارتباط از سوي ماست.

«الْحَارُّ لِمَنِ‏ اصْطَلَى‏ بِه‏» «امام گرم كننده است.» امام (ع) آتش محبت را براي ما به ميدان آورده و گرماي عشق را وارد زندگي ما مي‌كند، ولي براي كسي كه گرما را قبول كند و پذيرش محبت را داشته باشد. افاضه فيض از سوي امام دائمي است، اما درخواست اعلام نياز از سوي ما با كندي و تأخير صورت مي‌گيرد. اين امر به جهت جهل ما و عدم شناخت نسبت به اماممان است. در اين كلاس برآنيم تا محضر معصومين (ع) براي ما معرفت خاصي حاصل شود تا حضور پررنگ امام را درگوشه گوشه زندگي خود احساس كنيم.

***

در زيارت سامرا (ع) خطاب به وليعصر (ع) مي‌گوييم : «السلام عليك يا عين الفرض » «سلام بر تو كه حقيقت واجب هستي.»

امام عصر (ع) تعين فرض و واجب در عالم است.

ما اگر واجباتمان را ترك كنيم مرتكب حرام شده‌ايم وعقوبت مي‌شويم.

نشناختن امام زمان (ع)‌ وارتباط نداشتن با او موجب عقوبتهاي سنگيني در زندگي مي‌شود ، زيرا  وجود مقدس حضرت عين واجب است.

«السلام عليك يا عين الفرض »، از اين عبارت چند تعبير برداشت مي‌شود:

1-امام زمان (ع) حقيقت واجب است ، بنابراين ارتباط با حضرت بايد در رأس واجبات ما باشد.

2-وجود مقدس امام زمان (ع) روح همه واجبات است كه بايد آنها را به عنوان فريضه انجام دهيم.

3-امام زمان (ع) عين الفرض و تعين واجب است. پس بايد اولويت اول زندگي ما  امام عصر (ع) باشد. براي هيچ كار و هيچ كس ، و به جهت هيچ امري اجازه نداريم از ارتباطمان با امام زمان (ع) كم بگذاريم.

4-امام زمان (ع) حقيقت واجب است. بي‌ساماني واجبات ما در عرصه زندگي به جهت عدم ارتباط با امام (ع)‌ است. اگر با عين الفرض مرتبط باشيم همه امور واجب ما را ساماندهي مي‌كند و مي‌توانيم حق نماز ، روزه و ديگر فرائض مان را ادا كنيم.

5-بعضي گفته‌اند : عين الفرض يعني واجب خاص، امري كه با بقيه واجبات زندگي ما فرق دارد. آنقدر جايگاه اين واجب در زندگي ما خاص است كه نسبت آن به بقيه واجبات ما همچون نسبت سر به بدن مي‌باشد.

6-واجب امري است كه حتما براي ما تعريف شده است. اگر خداي سبحان به ما امر مي‌كند بايد كاري را انجام دهيم ، مطمئنا توضيح آن كار را به ما داده ، والا مي‌گوييم : عقاب بلا بيان از متكلم حكيم قبيح است.

امام عصر (ع) عين الفرض است ، بنابراين خداي متعال حضرت را به ما معرفي كرده، و از ناحيه وجود مقدس امام (ع) هيچ ابهام و اجمالي وجود ندارد.

«الحق المشتهي »

امام عصر (ع)‌ حقيقتي است كه همه به او ميل دارند.

همانطور كه اشتها نداشتن به غذا نشانه بيماري است ، اگر كسي نسبت به امامش تمايلي نداشته باشد، ناسالم است.

شايد يكي از حكمتهاي اينكه به ما توصيه شده در شب قدر براي عافيت دعا كنيم ، اين است كه داراي نفس سليم شويم و به اماممان متمايل گرديم.

«الحق المشتهي »: نفوس سليمه هميشه ميل رسيدن به امام را دارند ، طالب معرفت امام و خواستار وصل به او هستند، نفوس سليمه امام را به عنوان حقيقتي مي‌شناسند كه بايد به او علاقه مند باشند ، و بي‌علاقگي به امامشان را نشان بيماري مي‌دانند.

«السَّلَامُ‏ عَلَيْكَ‏ يَا جَامِعَ‏ الْكَلِمَةِ عَلَى التَّقْوَى‏»

امام عصر (ع) همه را از خواسته‌هاي خودشان جدا مي‌كند تا بر يك امر ائتلاف پيدا كنند: ترك معصيت و انجام طاعت . حداقل تقوا همين است.

آيت الله بهجت (ره) مي‌فرمايد: « شما منتظر امامي هستيد كه برايتان دين جديد بياورد؟ امام عصر (ع) وقتي ظهور كند واجبات همين است و محرمات ، همين.»

 اگر اهل تقوي شويم ديگر از خود هيچ نظري نمي‌دهيم و تنها طالب جلب رضايت حضرت حق خواهيم بود، در هر روش ، گويش ، پوشش در نظر مي‌گيريم كه اين امر مطلوب مولا هست يا نه ؟

به ميزاني كه در زندگي خود را به انجام واجبات و ترك محرمات ملزم مي‌كنيم به همان اندازه به اماممان نزديك هستيم، و در حريم افاضات و عنايات او قرار مي‌گيريم.

نسبت به احكام واجب و حرام معترض هستيم و در قبول و اجراي آنها تساهل و تسامح داريم، به همان ميزان از اماممان فاصله گرفته‌ايم.

«مُنَفِّسِ‏ الْحَسَرَات‏» «امام عصر (ع) حسرت‌ها را برطرف مي‌كند. »

يكي از نامهاي قيامت «يوم الحسرة » است، چرا كه بسياري از خلق ، غرق در افسوس و حسرت مي‌شوند. امام زمان (ع) «منفس الحسرة» است. در پرتو ارتباط با او به گونه‌اي زندگي خواهيم كرد كه در قيامت اهل حسرت نباشيم. وليعصر (ع) ياريمان مي‌كند در زندگي با بهترين عملكردها و بهترين انتخاب ها و بهترين حالات همراه باشيم.

حسرت به جهت از دست دادنها و ضايع شدن امور است. اگر با اماممان همراه باشيم نه توان ، نه زمان ، و نه استعدادهايمان را ضايع نمي‌كنيم و دچار حسرت نمي‌شويم.

تنفيس يعني گشايش ونفس كشيدن، امام زمان (ع) در حسرت‌ها گشايش ايجاد مي‌كند و ديگر جايي براي حسرت خوردن باقي نمي‌ماند.

كسي كه به چيزي نفيس دست يابد، دچار حسرت نمي‌شود. گران بها‌تر از وجودمقدس امام (ع) در عالم وجود ندارد، به همين جهت زماني را كه با امام (ع) سپري مي‌كنيم يا وقتمان را براي معرفتش صرف مي‌كنيم، در اوج سود و منفعت هستيم و هيچ حسرتي را تجربه نمي‌كنيم.

امام (ع) همچون گنجينه نفيسي است كه همواره در كنار ما و در اختيار ماست. اگر خود را از وجودش و حضورش محروم كنيم دچار حسرتي بي‌پايان مي‌شويم، واگر قدر و قيمتش را بدانيم و با  او مرتبط شويم، جايي براي حسرت خوردن باقي نمي‌ماند.

«السَّلَامُ‏ عَلَى‏ مُفَرِّجِ‏ الْكُرُبَات‏»

كسي كه با امام عصر (ع) باشد، در بن بست‌هاي زندگي نمي‌ماند، و با وساطت حضرت ، هنگام غصه‌ها برايش گشايش حاصل مي‌شود.

در حقيقت امام (ع)‌ اجازه نمي‌دهد مشكلات بر انسان مسلط شود، در كنار غم و اندوه‌ها روزنه‌اي باز مي‌كند و توجه فرد را به امور زيبا و اميد بخش معطوف مي‌نمايد.

«نَضْرَةِ الْأَيَّام‏»

وليعصر (ع) شادابي روزگار است. روزگار خوشي و شادابي ما زماني است كه موانع و حجابهاي بين خود و اماممان مرتفع شده و امر و خواسته حضرت بر زندگيمان حاكم باشد ، و اگر پذيرش ولايت امام (ع) را نداشته باشيم ، ناشاد زندگي مي‌كنيم.

«يَا مَنْ‏ تُحَلُ‏ بِهِ‏ عُقَدُ الْمَكَارِهِ‏،»

 وجود مقدس امام زمان (ع) گره‌گشاي زندگي ماست. در اين عالم به اذن خداوند سبحان امام عصر (ع) واسطه‌اي است كه گره‌ها به دست او باز مي‌شود.

در دعاي توسل ديگر مي‌خوانيم:‌ »اللَّهُمَ‏ إِنِّي‏ أَسْأَلُكَ‏ بِحَقِ‏ وَلِيِّكَ‏ وَ حُجَّتِكَ صَاحِبِ الزَّمَانِ إِلَّا أَعَنْتَنِي بِهِ عَلَى جَمِيعِ أُمُورِي وَ كَفَيْتَنِي بِهِ مَئُونَةَ كُلِّ مُوذٍ وَ طَاغٍ وَ بَاغٍ وَ أَعَنْتَنِي بِهِ فَقَدْ بَلَغَ مَجْهُودِي وَ كَفَيْتَنِي كُلَّ عَدُوٍّ وَ هَمٍّ وَ غَمٍّ وَ دَيْنٍ وَ وُلْدِي وَ جَمِيعَ أَهْلِي وَ إِخْوَانِي وَ مَنْ يَعْنِينِي أَمْرُهُ وَ خَاصَّتِي آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ»

«خدايا ! تو را به حق ولي‌ات صاحب زمان قسم مي‌دهم به وسيله او مرا در همه كارها ياري كني. به واسطه امام زمان (ع) كفايت كني براي من زحمت هر اذيت كننده‌اي را ، هر طاغوتي را و هر ستمگري را»

در اين دعا از خداي سبحان طلب مي‌كنيم اگر كسي اذيتمان كرد نيازي نباشد خودمان به ميدان برويم و با اومقابله كنيم ، بلكه هر زمان كسي به ما آسيبي وارد كرد امام زمان (ع)‌ در مقابل او از ما حمايت كند.

«خدايا ! به واسطه ولي‌ات مرا از هر دشمن ، هر غم و اندوه و هر دين و قرض كفايت كن. اين درخواستها را در حق فرزندانم ، خانواده‌ام ، خواهران وبرادرانم و تمام كساني كه به آنها توجه خاص دارم ، به اجابت برسان. »‌

در حقيقت اگر امام زمان (ع) به عرصه زندگي ما قدم بگذارد، همه امورمان را كفايت مي‌كند. كافي است كه همه چيز را به حضرت واگذار كنيم تا غصه‌ها از زندگيمان رخت بربندد و آرامش و آسايش بر ما حاكم شود.

با توجه و توسل به امام عصر (ع)‌ گاهي مشكلات برطرف شده و گشايش‌هايي خاص برايمان ايجاد مي‌شود وگاهي با كمك حضرت موفق مي‌شويم صبوري كنيم و با استقامت و پايداري براي رفع مشكل اقدام نماييم.

«خَرَجَ‏ بِي‏ نَاصُورٌ عَلَى‏ مَقْعَدَتِي‏ فَأَرَيْتُهُ الْأَطِبَّاءَ وَ أَنْفَقْتُ عَلَيْهِ مَالًا فَقَالُوا لَا نَعْرِفُ لَهُ دَوَاءً فَكَتَبْتُ رُقْعَةً أَسْأَلُ الدُّعَاءَ فَوَقَّعَ ع إِلَيَّ أَلْبَسَكَ اللَّهُ الْعَافِيَةَ وَ جَعَلَكَ مَعَنَا فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ قَالَ فَمَا أَتَتْ عَلَيَّ جُمْعَةٌ حَتَّى عُوفِيتُ وَ صَارَ مِثْلَ رَاحَتِي فَدَعَوْتُ طَبِيباً مِنْ أَصْحَابِنَا وَ أَرَيْتُهُ إِيَّاهُ فَقَالَ مَا عَرَفْنَا لِهَذَا دَوَاءً.» [1]

محمد بن يوسف نقل مي‌كند، زماني بيماري سختي گرفته بودم و براي درمانم هزينه صرف كردم به هر طبيبي مراجعه مي‌كردم مي‌گفت :‌ قابل درمان نيست. روزي به امام زمان (ع)‌ نامه‌اي نوشتم حضرت در پاسخ نامه برايم نوشتند: « أَلْبَسَكَ اللَّهُ الْعَافِيَةَ وَ جَعَلَكَ مَعَنَا فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ »

«خدا ! لباس عافيت بر تو بپوشاند و تو را در دنيا و آخرت در كنار ما قرار دهد.»

او تنها طلب سلامت كرده بود اما امام (ع) علاوه بر عافيت ، براي دنيا و آخرتش دعا كردند.

آري امام عصر (ع) كريم است و كريمانه مي‌دهد، علاوه بر مطلوب شما، آنچه را كه طلب نكرده‌ايد ولي به آن نياز داريد در اختيار شما مي‌گذارد.

به مولايمان عرض مي‌كنيم: آقا جان! براي ما هم دعا كنيد خداي سبحان در دو عالم معيت شما را نصيبمان كند. يقين داريم اگر شما از خدا برايمان درخواستي داشته باشيد، حتما به هدف اجابت مي‌رسد.

«خَرَجَ‏ إِلَيَ‏ أَخْطَأْتَ‏ فِي‏ رَدِّكَ‏ بِرَّنَا فَإِذَا اسْتَغْفَرْتَ اللَّهَ فَاللَّهُ يَغْفِرُ لَكَ فَأَمَّا إِذَا كَانَتْ عَزِيمَتُكَ وَ عَقْدُ نِيَّتِكَ أَلَّا تُحْدِثَ فِيهَا حَدَثاً وَ لَا تُنْفِقَهَا فِي طَرِيقِكَ فَقَدْ صَرَفْنَاهَا عَنْكَ ...»

امام زمان (ع)‌ براي فردي عطايي فرستادند، آن شخص عطاي امام (ع) را اندك و ناچيز قلمداد كرد و گفت : اگر اين بار حضرت هديه‌اي به من بدهند آن را به پدرم مي‌دهم زيرا او بهتر مي‌داند از هديه امام چگونه استفاده كند.

امام عصر (ع) در نامه‌‌اي برايش مرقوم فرمودند:‌ » خيلي بدي كردي كه داده و عطاي ما را رد كردي، حالا اگر استغفار كني خدا تو را مي‌بخشد. و به اين دليل كه تو تصميم گرفته‌اي عطاياي ما را به ديگري بدهي و خودت از آنها استفاده نكني ديگر انها را به تو نمي‌دهيم. »

امروز مي‌خواهيم به حضرت عرض كنيم:

 مولاجان !‌

يكايك ما با تمام وجود احساس مي‌‌كنيم از همه به احسان شما محتاج‌تريم، تمنا مي‌كنيم ما را از عطاياي خود محروم نسازيد و خودتان هم به ما آموزش دهيد چگونه از آنها به بهترين وجه استفاده كنيم.

نسيم صبح به قلب شكسته مي‌گويد

                                                                                 دوا و مرهم قلب فكار مي‌آيد

نسيم صبح به صد شور و شوق مي‌گويد

گل شكفته به بالين خار مي‌آيد

نسيم صبح خموش مي‌گويد

چه سوختي به كنارت نگار مي‌آيد



[1] دانشنامه امام مهدي (عج) ج 4 ، ص 328