.

امام زمان شناسی

جلسه دوم - 95/8/5

 

هوالرئوف

بيش از آن كه ما خواهان معرفت وليعصر (عج) باشيم، حضرت خواهان معرفي خودشان به ما هستند. در حقيقت زماني كه ما خواستار معرفت هستيم نه به ميل خود، بلكه به مقصود و مطلوب حضرت بها مي‌دهيم، و به همين جهت باورمان اين است كه با گام برداشتن در جهت معرفت امام (ع) كمك‌ها و امدادهايي خاص نصيبمان مي‌شود.

بر اين باوريم كه زندگي حقيقي انسان زماني است كه نسبت به امامش شناخت داشته باشد، در غير اينصورت حيات حقيقي را تجربه نمي‌كند و زندگيش سايه‌اي بيش نيست.

به ميزاني كه معرفتمان نسبت به وليعصر (ع) بيشتر و كاملتر شود ، آب و رنگ زندگيمان متفاوت مي‌شود و همچون قطره‌اي مي‌شويم كه به درياي بي‌كران حقيقت مي‌پيوندد.

·       امام عصر (ع) به عنوان تجلي «اسم  الله» در زندگي ما ايفاي نقش مي‌كند.

در دعايي از مفتاح الفلاح صفحه 227 مي‌خوانيم:

« اللهم أَسْأَلُكَ‏ بِأَسْمَائِكَ‏ الَّتِي‏ إِذَا سُمِّيَتْ‏ [سُمِّيتَ بِهَا] عَلَى طَوَارِقِ الْعُسْرِ عَادَتْ يُسْراً وَ إِذَا وُضِعَتْ عَلَى الْجِبَالِ كَانَتْ هَبَاءً مَنْثُوراً وَ إِذَا رُفِعَتْ إِلَى السَّمَاءِ تَفَتَّحَتْ لَهَا الْمَغَالِقُ وَ إِذَا هَبَطَتْ إِلَى ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ اتَّسَعَتْ لَهَا الْمَضَايِقُ وَ إِذَا دُعِيَتْ بِهَا الْمَوْتَى انْتَشَرَتْ مِنَ اللُّحُود»

«خدايا !‌ تو را قسم مي‌دهم به آن اسمايي كه وقتي بر سختي‌هاي كوبنده در زندگي آورده مي‌شود، سختي تبديل به يسر مي‌گردد و زماني كه بر كوه‌ها قرار داده مي‌شود كوه‌ها متلاشي شده و متفرق مي‌گردند، هنگامي كه به سوي آسمان بالا مي‌روند درهاي بسته آسمان باز مي شود، وقتي به سوي ظلمات زمين فرود مي‌آيند تنگناي زمين وسعت پيدا مي‌كند، و زماني كه بر مردگان خوانده مي‌شوند از لحد بر مي‌خيزند.»

«اسماء» جلوه‌هاي خداي سبحان هستند و كاملترين جلوه خدا در وجود حضرات معصومين (ع)‌ متجلي است. امام هر زماني اسم اعظم خدا در آن زمان است.

زماني كه وجود مقدس حضرت وليعصر (ع) بر سختي‌هاي زندگي ما وارد شود اثري از مشكلات باقي نمي‌ماند. وقتي حقيقت وجود ايشان بر عقل‌ها وارد شود عقول متلاشي مي‌گردد و عشق جلوه‌گر مي‌شود. با تجلي حضرت حجت (ع)‌ ديگر از منيت انسان چيزي باقي نمي‌ماند.

زماني كه امام زمان (عج) در آسمان جلوه كند درهاي آسمان به رويمان گشوده مي‌شود. با وساطت حضرت هم دعاهايمان بالا مي‌رود و هم اعمالمان. زماني كه درهاي آسمان باز باشد خودمان هم مي‌توانيم صعود كنيم و معراج داشته باشيم.

زماني كه حضرت بر زمين وجودي ما فرود بيايند، وجود ما وسعت پيدا مي‌كند و ديگر به جهت امتيازات خود احساس كبر و غرور نمي‌كنيم. پس از وسعت وجودي ، آماده دريافت انواع كمالات و فضائل مي‌شويم و بيش از پيش براي رحمات و الطاف الهي پذيرش داريم.

با وساطت امام عصر (ع)  مرده زنده مي‌شود، اگر به جهت معصيت يا جهالت دل مرده باشيم ، حضرت واسطه فيض مي‌شوند و از حياتي خاص بهره‌مند مي‌شويم.

مي‌خواهيم به شناخت امامي نائل شويم كه تنها در بخشي از زندگي ما نقش ندارد. بلكه در همه عرصه‌ها و صحنه‌ها حضورش را احساس مي‌كنيم، در هنگامه سختي‌، زمان دعا، وقت استفاده از ادله و برهان ... و هر زمان كه قلب و دلمان احياء مي‌شود.

امام (ع)‌ در امور عالم تصرف مي‌كند و در يك لحظه گشايشهاي خاص برايمان ايجاد مي‌نمايد، عسر را به يسر تبديل مي‌كند و با دست ولايت مآبي‌اش دلهاي مرده را زنده مي‌نمايد.

قبل از اينكه ما طالب تحقق اين امور باشيم، حضرت ولي عصر (ع)‌ داوطلب انجام آنهاست.

***

امام (ع) خليفه كامل خداست و صفات الهيه به صورت تامه در وجود امام (ع) جلوه‌گر است. وجود معصوم همچون آينه‌اي است كه صفات حضرت حق را در خود به نمايش مي‌گذارد.

در كلاس امام زمان شناسي برآنيم تا با بررسي صفات الهي در آيات، ادعيه و زيارات به شناخت امام عصر (ع)‌ نائل شويم.

·       قبل از اينكه ما به ياد امام عصر (ع) باشيم، او به ياد ماست.

«أَنْتَ‏ الذَّاكِرُ قَبْلَ‏ الذَّاكِرِينَ‏ »[1] «خدايا !‌قبل از اينكه ذاكري به تو توجه داشته باشد تو به او توجه داري.»‌

امام زمان (ع) مظهر نام ذاكر خداست. قبل ازاينكه ما به حضرت توجه كنيم تا عسر ما را به يسر بدل كند، او به ما توجه كرده است، و توجه ما به او پيرو توجه او به ما است. قبل از اينكه بخواهيم به عنوان واسطه فيض سراغ حضرت برويم او خود را به عنوان واسطه فيض ما معرفي مي‌كند. سپس ما به محضر مباركش عرض ادب مي‌كنيم و حاجاتمان را عرضه مي‌نماييم.

«يَا مُنْقِذَ مَنْ‏ فِي‏ الْوَثَاقِ‏ » « اي خدايي كه اسيران در بند را نجات مي‌دهي.»‌

«يَا مُطْلِقَ‏ الْإِطْلَاق‏» « اي خدايي كه رها بخش رها شدگان هستي.»‌

اين دو عبارت در مورد خداي سبحان است و در وجود مقدس امام (ع)‌ هم جلوه گر مي‌شود.

·       امام زمان (ع) ما را از قيود عالم ماده مي‌رهاند.

«وثاق » به بندي گفته مي‌شود كه پاي اسير را با آن مي‌بندد. ريسما‌ن‌هايي كه به پاي ما بسته شده ، ريسمان‌هاي متعددي است. ما گرفتار امور مختلفي هستيم كه پايبندمان كرده‌اند، چيزهايي كه نمي‌گذارند در زندگي پيشرفت كنيم و قدرت حركت را از ما سلب مي‌كنند.

گاهي نعمات ريسماني به پاي ما مي‌شوند ، گاه مشكلات و گاه معصيت‌ها. امام زمان (ع)‌ نجات بخشي است كه تاب دربند بودن ما را ندارد و مي‌كوشد تا ما را از قيد و بندهاي كاذب زندگي نجات دهد.

يكي اسير مال است، يكي اسير جمال و ديگري اسير مقام. يكي دربند خوشي‌هاست و ديگري در بند غصه‌ها و ناخوشي‌ها.

امام عصر (ع) زماني كه به ما نگاه مي‌كند كبوتراني را مي‌بيند كه اسير آب و دانه شده‌اند و در بند دنيا مانده‌اند.

حضرت نمي‌پسندد كه ما اسير جهالت و معصيت بمانيم و در بند تفاخر به امتيازات كاذبي باشيم كه براي خود در نظر گرفته‌ايم. حضرت ولي عصر (ع)‌همچون خداي سبحان « يَا مُنْقِذَ مَنْ‏ فِي‏ الْوَثَاقِ‏ » است و همه اسيران را نجات مي‌دهد.

حتي اگر اسيري آنچنان در بند است كه نمي‌تواند خود را به امامش برساند، حضرت به سراغ او مي‌روند.

« يَا مُطْلِقَ‏ الْإِطْلَاق » ولي عصر (ع)‌ رها كننده رها شدگان است و ما را از همه مشكل‌ها ، غصه‌ها و تعلق‌ها رها مي‌سازد.

غلام همت آنم كه زير چرخ كبود                                  زهر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است

مگر تعلق خاطر به ماه رخساري                               كه خاطر همه عالم زروي او شاد است

ممكن است كسي از اسارت معاصي جدا شود ولي گرفتار طاعاتش باشد و اعمال خيرش به چشمش بيايد، يا از اين مرحله هم بگذرد ولي در بند تحسين و تمجيد مردم باشد.

خوش آن زماني كه سرمست رهايي شويم ، اسير هيچ تعلقي نباشيم ، و از قيد هر خوشي و ناخوشي آزاد گرديم.

***

·       اگر در شمار دوستان ولي عصر (ع) باشيم، به  او مي‌پيونديم.

در مهج الدعوات ، صفحه 302 دعايي از امام عصر (ع)‌ نقل شده كه حضرت در ابتدا آن به خداي سبحان عرض مي‌كند:‌» اللَّهُمَّ احْجُبْنِي عَنْ عُيُونِ أَعْدَائِي‏ وَ اجْمَعْ‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ أَوْلِيَائِي‏ » «خدايا ! مرا از چشم دشمنانم محجوب كن تا مرا نبينند و بين من و دوستانم را جمع كن.»‌

طبق عبارات دعا، از يك سو نبايد تصور كنيم اگر امام زمان (ع) را نمي‌بينيم دشمن حضرت هستيم. از سوي ديگر مي‌توانيم خود را محك بزنيم، اگر دوست ولي عصر (ع)‌ باشيم بايد حضرت را در همه عرصه‌هاي زندگيمان احساس كنيم و بين خود و ايشان فاصله‌اي نبينيم.

بايد دريابيم كه ساماندهي همه امورمان به دست اوست، و دائما از قدرت و رحمت بي‌انتهاي او بهره‌مند مي شويم.

دعاي امام عصر (ع) قطعا دعايي مستجاب است. اگر حضرت از خدا درخواست مي‌كند « وَ اجْمَعْ‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ أَوْلِيَائِي » ، ولي ما پيوستي بين خود  واماممان نمي‌بينيم ،،، يقينا در شمار دوستان حضرت نيستيم.

عاجزانه از امام زمان (ع) تمنا مي‌كنيم با نظر لطف خود بر ما بنگرد و ما را جزء دوستان و اولياء خود قرار دهد.

 

هر چه گويم عشق را شرح و بيان

                                          چون به عشق آيم خجل باشم از آن

«اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل الفرجهم»‌

 


[1] إقبال الأعمال (ط - القديمة) / ج‏1 / 350 / فصل فيما نذكره من أدعية يوم عرفة ..... ص : 337