.

امام شناسی

جلسه 114 -95/2/29

 

هوالرئوف

« زَائِرٌ لَكُم‏ »

ما با هر يك از عناوين زيارت جامعه كه آشنا مي‌شويم ميزان قابليتهايي كه خدا به ما كرده آشنا مي‌شويم و متوجه اكرام خدا مي‌شويم و متوجه كم كاري خود مي‌شويم كه اين جايگاه را مهمل گذاشته‌ايم.

معناي لغوي زيارت :‌ «حضور المزور عند الزائر » حضور زيارت شده نزد زيارت كننده در اين معنا ادراك حضور است ولي ظاهراً فيزيكي اگر در مشاهد مشرفه هم نباشيم مثلاً آن كس كه در تهران است مي‌تواند به امام رضا (ع) بگويد: « زَائِرٌ لَكُم‏» و حضور آن زيارت شده را در همين تهران ادراك كند و شايد اگر نزديك باشد آن حضور را ادراك نكنند چون حقيقتاً‌ زائر نيست.

زيارت آن نيست كه نزد زيارت شده برويم و حاجت بگيريم بلكه «قصد المزور تعظيما » است يعني ما براي بزرگداشت او قصد او را ميكنيم براي اعلام خضوع و نمايش عظمت شما حضور پيدا مي‌كنيم.

وقتي در حضور معصومين قرار مي‌گيريم. قصدمان تصحيح اعتقادات و  اصلاح اعمال و پيرايش رذايل و اتصاف به فضايل باشد كه اين همه فقط در يك حريم صورت مي‌گيرد.

در زيارتي كه انسان به انسان كامل مراجعه ‌كند و از انسان كامل كه واسطه فيض است درخواست كند كه صورت انسانيت نصيب او شود اين درخواست از طريق ديگري مقدور نيست.

زير مجموعه « زَائِرٌ لَكُم‏» اين است كه در زمان حضور و يا غيبت اولاً  امامت امام را در كل زندگي قبول كنيم سپس خود را تسليم امام كنيم سپس معرفتي از امام كسب كنيم و بعد از ايشان درخواست كنيم كه وساطت كنند كه آلودگيهاي ما مترفع و فضايل ما افزون شود تا قرب و وصل دائم نصيب ما شود.

« زَائِرٌ لَكُم‏» بدون تبّري معنا ندارد. زيارت معصومين بدون برائت از دشمنان اينها ميسر نيست و اگر بخواهيم حقيقت نصيب ما بشود بايد از اعداء دين برائت داشته باشيم.

زيارت به معني قصد است قصد حضور در محضر مَزور.

آية‌ الله كربلايي از شارحين زيارت جامعه مي‌گويد: يكي از اهداف زيارت اين است كه در هر عملي قصد وصال به معصومين را داريم. « مَنْ‏ أَرَادَ اللَّهَ‏ بَدَأَ بِكُم‏ » براي رسيدن به خدا بايد به شما معصومين برسم.

زيارت نامه خواندن ، غسل كردن ، بوسيدن ضريح ، بيتوته در حرم، بهانه رسيدن به معصوم و برداشتن فاصله بين ما و شما است.

« لَائِذٌ عَائِذٌ بِقُبُورِكُم‏ »

من به شما پناهنده مي‌شوم:

1-پناهندگي به معصوم ايجاد عصمت مي‌كند و از آسيب‌هاي شيطان مصون مي‌مانيم.

2-شما پناهگاه من هستيد و در گذر حوادث نگران نيستم چون در جاي امني قرار دارم كه شيطان نمي‌تواند وارد شود.

« لَائِذٌ » :‌ اسْتَتَر به،  من خودم را بوسيله شما مستور مي‌كنم تا شياطين چشمشان به من نيفتد.

« بِقُبُورِكُم‏ » ممكن است ما هر كجا وجود مقدس امام رضا (ع) را احساس كنيم امّا منافاتي ندارد كه بايد از نزديك به زيارت آنها برويم ، شيطان دائم ما را تعقيب مي‌كند و وقتي به قبور اين بزرگواران پناهنده مي‌شوم تا مدتها شيطان مرا رها مي‌كند.

در اين عبارتها شوق كسي كه معرفت به امام دارد مشاهده مي‌شود ، ما بايد اشتياق خود را نشان دهيم با زيارت بي‌عرضگي ما كنار مي‌رود و اظهار مودتمان به نمايش در مي‌آيد.

« إِلَهِي هَبْ‏ لِي‏ كَمَالَ‏ الِانْقِطَاعِ‏ إِلَيْك‏ » خدايا ! كاري كن كه تمام توجهم به تو شود. زيارت انقطاع مي‌آورد و فقط به آن مزور كه واسطه فيض است ، توجه خاص داريم.

زيارت اظهار صوري است و صدق اقرار و صدق محبت را به نمايش مي‌گذارد. صداقت زائري كه امام را دوست دارد با زيارت معلوم مي‌شود بايد همه دنيا عاشقي ما را بفهمند.

البته اعتصام و پناهندگي حقيقي وقتي حاصل مي‌شود كه يقين داشته باشم اينها ولي هستند ثانياً محبتي نسبت به آنها داشته باشم ثالثاً اعتراض و شكايت به آنها نكنم. رابعاً متابعت كامل مي‌كند. خامساً معرفتمان روز به روز افزايش ‌يابد.

وقتي شما مي‌گوييد : «عائذ بكم» يعني استعاذه به خدا حاصل نمي‌شود مگر با اعاذه به معصوم يعني اگر من در پناه معصوم قرار بگيرم خدا مرا در پناه خودش قرار مي‌‌‌دهد.

استعاذه فرد وهابي معنا ندارد اينها تحت سلطه شيطان‌اند.

معصوم بابي است كه موجب مي‌شود ما وارد بر خانه خدا شويم.

وافي ، ج 1 ، ص 30

امام صادق (ع) : « انكم‏ لا تكونوا صالحين‏ حتى تعرفوا » شما صالح نمي‌شويد مگر اينكه معرفت داشته باشيد و معرفت پيدا نمي‌كنيد مگراينكه حقيقت را تصديق كنيد و حقيقت تصديق نمي‌شود تا  اينكه تسليم ابواب اربعه كنيد تا به آخرين در هم برسيد كساني كه به سه در رسيدند هلاك و سرگردان شدند.

خدا عمل صالح را قبول نمي‌كند مگر با وفا كردن به شرايط و عهدتان و كسي كه به شرط وفا مي‌كند و بخواهد تعهدش را تكميل كند به آن چيزي كه نزد خداست  مي‌رسد.

تمسك به ولايت همان حقيقت استعاذه به خداست كه عمل با آن قبول مي‌شود بدون ولايت هرگز به حقيقت دست نمي‌يابيم.

استقامت بر ولايت يعني چهار طرف زندگي‌‌ شما معصوم باشد.

كُد ورود به درگاه معصومين «  أَنَا وَلِيٌ‏ لَك‏» است يعني خودتان را به عنوان دوست ایشان مطرح كنيد.

در محضر معصومين وقتي مي‌خواهيد خود را معرفي كنيد بگوييد يكي از زوار شما هستم كه خاطر خواه خود شما هستم منت شما را مي‌كشم كه را هم مي‌دهيد، كاري به حاجت ندارم.

من كه امروزم بهشت وصل حاصل مي‌شود                     وعده فرداي زاهد را چرا باور كنم

امام هادي (ع)‌ مي‌فرمايند:  به خانه هر معصومي مي‌‌رويد بگوييد : « زَائِرٌ لَكُمْ‏ لَائِذٌ عَائِذٌ بِقُبُورِكُمْ » زائر ،‌ لائذ، عائذ اسم فاعل است و دلالت بر حال و آينده مي‌كند يعني الان زائرم ، برنامه آينده‌ام هم زيارت است.

قرارم بر هميشه زائر بودن است، اولويت زندگي من شمائيد.

و اگر الان كنار شما نيستيم ولي برنامه هميشگي من پناهندگي به قبور شما هست.

« مُسْتَشْفِعٌ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِكُم‏ »

با اين فراز طلب شفاعت مي‌كنم بسوي خداي سبحان بوسيله شما من خودم را به شما نزديك مي‌كنم كه في الواقع به خدا نزديك شوم.

1-امام را جلودار خود قرار مي‌دهم و بوسيله امام به خدا توجه دارم يعني امام دائم عبد خداست و ما به كسي توجه مي كنيم كه عبوديت تام دارد.

2-از شما خانواده مي‌خواهم براي من شفاعت كنيد كه دعاي مستجاب و عمل مقبول و  ارتقاء مقام در بندگي و معيت با شما داشته باشم.

معصومين وجه الله هستند براي نزديكي به خدا نه پول نه آبرو و نه خانواده.

هيچ‌ كدام نمي‌توانند وساطت كنند فقط امام مي‌تواند واسطه وصال ما به حق شود.

اگر ما چسبيده به معصوم باشيم هر مقدار هم بخواهيم پايين باشيم معصوم اجازه نمي‌دهد ما را از زمين مادي بالا مي‌برد و هيچ كس هم حق اعتراض ندارد.

خدايا !‌ مي‌خواهم به سراغت بيايم و از اين خانواده موجه‌تر سراغ ندارم.

آنقدر خود را به اينها نزديك مي كنم تا قبولم كنند و بگويند تو هم از آن مايي و جاي خوبي كنار خودشان براي ما ترتيب بدهند.

 

 







محتوای مرتبط