.

بهترین ها از دیدگاه امیر المومنین (ع)

جلسه چهارم _93/9/3


            حضرت يكي از بهترينها را با عبارت « وَ قَطَعَ غِمَارَهُ وَ اسْتَمْسَكَ مِنَ الْعُرَى بِأَوْثَقِهَا وَ مِنَ الْحِبَالِ بِأَمْتَنِهَا فَهُوَ مِنَ الْيَقِينِ عَلَى مِثْلِ ضَوْءِ الشَّمْسِ ‏ » بيان مي‌كنند. از امواج متلاطم شهوات گذشته است و از ميان دستگيره‌هاي هدايت به مطمئن‌ترين آنها چنگ زده و از رشته‌هاي نجات، به محكمترين آنها متمسك شده است به همين دليل در مقام يقين به آنجا رسيده كه حقايق را همانند نور آفتاب مي‌بيند.

غمر هم به معني پوشاندن است كسي كه گودالهاي ناداني را مي‌پوشاند و از مرحله جهالت عبور مي‌كند و وارد عرصه‌هاي علم و معرفت مي‌شود.

در فرازهاي قبلي به جنبه‌هاي عملي اشاره فرمود: ولي در اين فراز به جنبه‌هاي اعتقادي و فكري تكيه كرده است. در واقع كسي كه مي‌خواهد محبوب خدا و اولياي خدا بشود و جزء بهترينها محسوب گردد بايد از جهالت و ضلالت دست بردارد و وارد عرصه علم و معرفت گردد. و اين درخواست فقط در حد نيت و اراده باقي نماند بلكه به دنبال اراده خروج از جهالت ، تلاش نيز بنمايد.

انساني كه در گودال جهالت قرار دارد، اطراف خود را نمي‌بيند زيرا در يك فضاي محصوري است و يك ديد مختصري دارد امّا وقتي از گودال خارج مي‌شود، از محدوديت و حصار خارج شده و ديد او وسيع مي‌گردد.

شارحين فرموده‌اند : گودال تنها نه ناداني اطلاق نمي‌شود بلكه غصه‌هاي دنيوي هم گودال است زيرا ديد را كوتاه و محدود مي‌كند ، علامه حسن زاده از قول علامه طباطبايي مي‌فرمايند: انسان براي ابد به دنيا آمده است و كسي كه به ابديت اعتقاد دارد بايد عملكرد او هم به جهت ماندگاري و نامحدود باشد و كسي كه در گودال غصه‌خوري مي‌افتد از تلاش براي ابديت جاي مانده و قرار گرفتن در گودال غصه ، انسان را از حركت و رشد باز مي‌دارد و او را زنده به گور مي‌كند.

كسي كه بابت محروميت از امور دنيوي و فلان گرفتاري مادي غصه مي‌خورد در واقع هم از تلاش براي دفع آن مشكل باز مي‌ماند و هم از طاعت و تلاش براي جمع آوري توشه زندگي اخروي محروم مي‌شود.

راهكار خروج از گودال ناداني و غصه ، تمسك به يك ريسماني است كه هرگز پاره نمي‌شود و پوسيدگي بر آن عارض نمي‌گردد و آن ريسمان و عروة الوثقي ولايت و توجه به زندگي و مصيبات و گرفتاريهاي آنان است.

اين ريسمان ، انسان را بالا مي‌كشد زيرا متین ترین و محكمترين ريسماني است كه انسان را زيبا بين و دور انديش و گسترده‌‌نگر مي‌كند.

در ته چاه و گودال هوا كم وآلوده است فضاي غر زدن و نگراني است امّا وقتي به نوك قله صعود مي‌كنيم از هواي آزاد و پاكيزه بهره‌مند مي‌شويم و چشمان ما تا فرسنگها دورتر را به نظاره مي‌نشيند، لسان شكر باز مي‌شود و احاطه ما گسترده‌تر مي‌گردد در اين صورت است كه به روز يقين خواهد رسيد و در تاريكي شك و ترديد و اعتراض و مناقشه باقي نمي‌ماند.

«َ قَدْ نَصَبَ‏ نَفْسَهُ‏ لِلَّهِ سُبْحَانَهُ فِي أَرْفَعِ الْأُمُورِ مِنْ إِصْدَارِ كُلِّ وَارِدٍ عَلَيْهِ وَ تَصْيِيرِ كُلِّ فَرْعٍ إِلَى‏ أَصْلِه‏»

او خود را براي خداوند سبحان در بالاترين امور براي انجام رسالتها و وظايف قرار داده و عزم خود را بر اين كار جزم كرده است كه به هر شكلي پاسخ گويد و فروع را به اصول باز گرداند.

محبوبترينها و بهترينها به نمره كم راضي نيستند و بعد از دفع جهالت و خودسازي تهذيب نفس به مقامات عاليه در علم و عمل و تقوا مي‌رسند.

چنانچه اباعبدالله (ع) مي‌فرمايند: خدا چيزهاي بالا و متعالي را دوست دارد و از امور پست و پايين بيزار است.

بهترينها به دنبال عمل خالصانه و با همه وجود ، بندگي كردن هستند و چيز ديگري از خداي سبحان درخواست ندارند. تمام احكام خداوند را جاري مي‌كنند و با سوف و سوف كردن و كسالت ، جاي خود را به ديگري نمي‌دهند، و با صبر و شكري ( دو بال ايمان ) كه دارد تمام مقدرات الهي را مي‌پذيرد و اعتراضي نمي‌كند و گرفتاريها را مي‌پذيرد.

كساني كه رتبه بالاتري دارند، گرفتاري و زحمات و تلاش آنها هم بيشتر است و خيرات بيشتري به خلق سرازير مي‌كنند و كمتر براي خود درخواستي دارند.

نقل مي‌كنند : يكي از عرفا مي‌گفت:  خدايا ! جسد مرا آنقدر بزرگ كن كه فقط من در جهنم فضا را اشغال كنم و من بلاگردان همه گردم و بسوزم و بقيه به بهشت بروند.

امام صادق (ع) فرمودند: ما اهل بيت پيامبر (ص) ، با مريضي هر يك از دوستانمان مريض مي‌شويم و با گرفتاري هر كدام از آنان ، گرفتار مي‌‌گرديم. 

«سلام بر حسين»

هدیه به پیشگاه مطهر امیرالمومنین علیه السلام صلوات