.

تفسیر زیارت جامعه کبیره

جلسه 108

 

 

«وَ لَا دَنِيٌّ وَ لَا فَاضِلٌ وَ لَا مُؤْمِنٌ صَالِحٌ وَ لَا فَاجِرٌ طَالِحٌ وَ لَا جَبَّارٌ عَنِيدٌ وَ لَا شَيْطَانٌ مَرِيدٌ وَ لَا خَلْقٌ فِيمَا بَيْنَ ذَلِكَ شَهِيد »

هر كسي كه از نظر وجود پست است و هر كسي كه صاحب امتيازات خاص است هر فردي كه مؤمني و يا فسق و فجور دارد و فسق اعتقادي و عملي هر ستمگر معاند وشيطان رانده شده هر خلعتي كه در اين مجموعه وسيع قرار دارد همه نسبت به شما معصومين معرفت دارند.

پستي ما موجب نمي‌شود امام شناس نشويم يعني اگر چه از خيلي امتيازات بي‌بهره هستيم امّا مانع نمي‌شود كه امام را نشناسم. يعني فرد حسود و بخيل و ... هم امام شناس است يعني نور از همه لايه‌ها عبور مي‌كند.

و يا ما اهل جود و سخاوتيم ، حسن خلق داريم ، اما امام شناسيم يعني معرفت امام به دليل فضايل و حسن خلق وجود و ... ما نيست پس فاضل براي خودش امتياز خاصي در نظر نگيرد چنانچه هارون و مأمون ... ملعونين امام شناس بودند.

در بحث انكار، امري كه معرفه است مورد انكار و ترديد قرار مي‌گيرد يعني حقيقت معلوم است مثل روز روش است اما رد مي‌كنند و انكار مي‌نمايند.

مؤمن درجات دارد همه درجات مؤمنين به اذن حق امام شناس هستند. فاجر درجات دارد همه فاجرين .

جبار و زورگويان عالم به قصد و شناخت امام را رد مي‌‌كند چون امام شناس است شيطان هم امام شناس است در روايت مي‌فرمايد : «روزي ابليس در حال عبور بود و به چند نفر كه به اميرالمؤمنين (ع)‌ توهين مي‌كردند عبور كرد ودر مقابل آنها ايستاد و گفت : من ابومُرَّه ، من پدر تلخيها هستم ( كنيه ابليس) من كلام شما را شنيدم كه سبّ علي را مي‌كرديد ننگ بر شما. مولاي خود را بد مي‌گوييد ؟!

آن چند نفر گفتند: از كجا ميداني او مولاي ماست.

ابليس گفت : پيامبرخودتان گفتند: «من كنت مولا فهذا علي مولا» هر كس من مولاي اويم علي مولاي اوست. به ابليس گفتند: تو هم جزو كساني هستي كه ولايت علي را قبول دارند؟

ابليس گفت:‌ من ولايت را قبول ندارم و جزو شيعيان علي نيستم ولي او را دوست دارم هر كس از علي بدش بيايد هنگام انعقاد نطفه و در مالش با او شريك مي‌شوم.

گفتند: در مورد علي به ما چيزي بگو!‌

شيطان گفت : سخن مرا گوش كنيد اي گروه قاسطين و ناكثين و مارقين. من دوازده هزار سال بين گروه اجنه بندگي مي‌كردم خدا آن اجنه را از بين برد و من تنها شدم و شكايت به خدا كردم خدا مرا به آسمان دنيا آورد و بين 12 هزار ملك ، هزار سال قرار گرفتم، آن زمان كه تقديس و تسبيح مي‌كرديم به يكباره نوري از ما گذركرد كه خيلي تشعشع داشت ، بي‌اختيار ملائكه به رو افتادند و گفتند: سبوح قدوس اين نور ملك مقرب است يا نبي مرسل !‌

خدا فرمود : اين نور ملك مقرب و نبي مرسل نيست بلكه نور طينت و گِل و سرشت علي بن ابيطالب است. »‌ 

پس هر شيطاني هم علي شناس است.

و هر خلقي و موجودي كه در عالم مشهود است هر موجود جمادي ، نباتي ، حيواني ، جن و انس ولي شناسند.

قرآن  در آيات زيادي مي‌فرمايد: «َ يُسَبِّحُونَ‏ لَهُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ ...»  همه عالم نظامش بر مبناي تسبيح است ، موي سر ما ، ناخن ما ، سنگريزه  ... در حال تسبيح‌اند يعني همه موجودات از يك شعور نسبي برخوردارند. پس تمام نظام عالم بدليل مسبح بودن با شعورند و به دليل اين شعور،‌ قدرت شناخت امام را دارند، تسبيح همه موجودات عالم بازتاب يك تسبيح است. ( وجود مقدس اميرالمؤمنين (ع) )‌ يعني علي تسبيح مي‌كند كه همه موجودات تسبيح مي‌كنند.

«إِلَّا عَرَّفَهُمْ‏ جَلَالَةَ أَمْرِكُمْ وَ عِظَمَ خَطَرِكُمْ  وَ كِبَرَ شَأْنِكُمْ وَ تَمَامَ نُورِكُمْ وَ صِدْقَ مَقَاعِدِكُمْ‏  وَ ثَبَاتَ مَقَامِكُمْ وَ شَرَفَ مَحَلِّكُمْ وَ مَنْزِلَتِكُمْ عِنْدَهُ وَ كَرَامَتَكُمْ عَلَيْه‏ وَ خَاصَّتَكُمْ لَدَيْهِ وَ قُرْبَ مَنْزِلَتِكُمْ مِنْهُ بِأَبِي أَنْتُمْ وَ أُمِّي وَ أَهْلِي وَ مَالِي وَ أُسْرَتِي‏ »

خدا به همه موجودات عالم معصومين را معرفي كرده است همه آنها ولي شناسند به چه ميزان ؟

تمام موجودات به تفصيل مي‌شناسند در اينكه امر ولايت بسيار گرانقدر است ما در عالم چهارده معصوم اين چنيني بيشتر نداريم و به همه كُد داده شده كه اينها گرانقدرند و تافته جدا بافته‌اند. حتي با ابراهيم خليل و موساي كليم ... هم همتا نيستند و جلالت امر اين خانواده با همه فرق مي‌كند و مهم‌تر اينكه اين تسلط حضرات معصومين (ع)‌ را همه مي‌دانند به فرمان علي (ع) ماه را مي‌شكافد ،خورشيد عقب نشيني مي‌كند به فرمان پيامبر (ص) درخت جلو و عقب مي‌رود اين بزرگواران سلطان عالمند.

سلطنت حضرت جواد الائمه (ع)  از مُلك سليماني بيشتر است به همين جهت مي‌گويند : براي رزق و روزي به ايشان مسلط شويد.

به هنگام نماز سلام به امام حسين (ع) بدهيد تمام امواج منفي كه ما را احاطه كرده جلالت امر ايشان را مي‌شناسد و عقب مي‌روند.

« عِظَمَ خَطَرِكُمْ »

خدا گستردگي منزلت شما را به همه معرفي كرده و منزلت امام منحصر به زمان خودشان نيست بلكه تمام زمانها و مكانها را اشغال كرده است. در زيرزمين در بالاي آسمان بين زمين و آسمان همه ارزش شما را مي‌فهمند.

خطر در مورد كلمه و چيزي بكار مي‌رود كه خيلي ارزشمند است. «خطير»‌

« كِبَرَ شَأْنِكُمْ »

و برزگي شأن شما را همه ميفهمند مثلاً‌ پرده شعور دارد كه كنار برود تا امام وارد شود. خدا بزرگي شما را به كل عالم معرفي كرده است.

شما يك مرتبه وجودي داريد كه از بالاي بالا شروع مي‌شود و به وجود خاكي مي‌رسد و خدا از اولين مرتبه نوراني تا اين وجود جسماني شما را به همه معرفي كرده كه شما بي‌نظيريد. زماني كه طوفان نوح آمد همه جا را آب فرا گرفت به غير از زمين طوس و ... يعني زمين هم مي‌فهمد  آن زمين روزي جايگاه امام رضا (ع‌) ‌است.

« صِدْقَ مَقَاعِدِكُمْ »

خدا به همه معرفي كرده كه اين جايگاه حق شماست و شما قابليت قرار گرفتن در اين مقام را داريد و اين جايگاه فقط برازنده شما بوده است.

« وَ ثَبَاتَ مَقَامِكُمْ »

خدا به همه عالم  اعلام كرده روزي كه هيچ كس نبود شما ولي الله بوديد وقتي همه از دنيا بروند شما همچنان ولي الله‌ايد دشمنان خلافت را از علي (ع) سلب كردند امّا ولايت را كه نمي‌توانند  بگيرند. شما حضرات معصومين در جايگاه خود مستقريد.

حتي اگر به يك ارمني گفته شود به امام حسين  (ع) توسل داشته باشيد هرگز نخواهد گفت : تاريخ او منقضي شده.

« شَرَفَ مَحَلِّكُمْ »

خدا شرافت جايگاه شما را در عالم تشريع و تكوين معرفي كرده است.

« وَ مَنْزِلَتِكُمْ عِنْدَهُ »

خدا به همه اعلام كرده : حضرت حق شما را بگونه‌ايي ديگر قبول دارد يعني همه اعتبار معصومين را نزد خدا مي‌شناسند.

« وَ كَرَامَتَكُمْ عَلَيْه »

خدا به همه معرفي كرده كه چقدر شما را تكريم كرده است و اينكه اكرام شما با بقيه متفاوت است و اين معرفي دائم و در گذر زمان صورت مي‌گيرد.

« وَ خَاصَّتَكُمْ لَدَيْهِ »

شما خصوصي هستيد و شرافت ويژه داريد.

« قُرْبَ مَنْزِلَتِكُمْ مِنْهُ »

خدا به همه معرفي كرده كه چقدر جايگاه آنان به خدا نزديك است و  آنان جلوه‌ كامله خداي سبحانند و اسم اعظم خدا هستند و مظهر كامل اسماء و صفات خدا هستند.

همه ما به ميزاني كه به فطرت خود نزديك شويم معصومين را مي‌شناسيم و اگر از فطرت خود دور شويم از ميزان شناخت ما كم مي‌شود.

پس همه ما شناخت داشته‌ايم اينها يادآوري است يعني ما از اول در كلاس امام شناسي شاگرد خدا بوده‌ايم، منتها مشغوليت دنيوي فراموشي را بر ما عارض كرده است و ديگر سرگرم امام نيستيم.

عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش

                                                                          که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

پس « بابي انتم و امي و اهلي و مالي »‌ خود را قرباني امام كنيم پدر و مادر و مال را فداي امام كنيم.

اگر در ابتداء  «اب» تكرار مي‌شود به جهت ادب اقتضا مي‌كند كه تشكر از پدري كنم كه با وساطت او امام شناسي نصيبم شده است.

يعني اگر مي‌خواهيد كسي را فدا كنيد از پدرتان شروع كنيد و  اين انجام وظيفه نسبت به پدر است كه وجودش در بهترين راه خرج شود.  

قرآن : اي مؤمنين ! اموال و اولاد شما را غافل نكند پس وقتي پدر و اولاد را فداي امام مي‌كنم يعني آنها مرا غافل نكرده‌اند وآنها را فداي يك كمال كرده‌ايم.

 

اللهم صل علی محمد و آل محمد

 

 


 بحار الانوار ، ج 36 ، ص 237

 سوره مباركه فصلت ، آيه 38

 حافظ







محتوای مرتبط