.

میلاد امام زمان (عج)

 

 

بر اين باوريم كه راه شناخت امام عصر (عج) مسيري است بي‌نهايت. هر چقدر نسبت به وجود مقدس حضرت حجّت معرفت پيدا كنيم، باز هم ميزان ناشناخته‌هايمان از ابعاد وجودي حضرت، بيش از ميزان جنبه‌هايي است كه موفق به شناسايي‌اش شده‌ايم.

 

در پيشگاه خداي سبحان اعتراف مي‌كنيم كه نسبت به جايگاه امام زمان (عج) در زندگيمان غافل هستيم. به حضور دائم امام (عج) در زندگيمان بي‌توجهيم، و فراموش كرده‌ايم تمامي توفيقاتي كه در عرصه بندگي از آنها برخورداريم، رهاورد دعاي حضرت در حق ماست.

 

عاجزانه اقرار مي‌كنيم همه آموخته‌هاي ما در زندگي با وساطت امام عصر (عج) است. از هر معصيتي فاصله مي‌گيريم و گناهي را ترك مي‌كنيم، با عنايت اوست.

 

با وجود تابش شديد خورشيد ولايت حضرت بر زندگيمان، از ياد برده‌ايم كه:

 

اين همه آوازه‌ها از شه بود                                                    گر چه از حلقوم عبدالله بُود

 

هر طاعت و عبادتي انجام مي‌دهيم، هر چه به فرائض و نوافل مبادرت مي‌كنيم، ظاهراً امر به دست ما جاري شده است، امّا در پشت پرده افاضه حضرت بوده، او برايمان دعا كرده است كه : «اللَّهُمَ‏ ارْزُقْنَا تَوْفِيقَ‏ الطَّاعَة» اگر امام (ع) به عنوان «السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَيْنَ‏ الْأَرْضِ‏ وَ السَّمَاءِ، » ما را به حال خود رها كرده بود، در اوج غفلت بوديم و در عالم ماده و مادّيات غرق مي‌شديم.

 

بر آنيم تا با درايت در روايتي از پيامبر اكرم (ص) ، به نقش ديگري از امام عصر (ع) واقف شويم.

 

جابر ابن عبدالله انصاري مي‌گويد: خدمت حضرت پيامبر اكرم (ص) مشرف شدم و از حضرت سؤال كردم « هَلْ‏ يَنْتَفِعُ‏ الشِّيعَةُ بِالْقَائِمِ ع فِي غَيْبَتِه‏ » آيا شيعه در دوره غيبت حضرت ولي عصر (ع) از وجود حضرت قائم بهره‌برداري مي‌كنند و از او انتفاع مي‌برند؟

 

پيامبر (ص) فرمودند: « وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالنُّبُوَّةِ إِنَّهُمْ لَيَنْتَفِعُونَ بِه كَانْتِفَاعِ النَّاسِ بِالشَّمْسِ وَ إِنْ جَلَّلَهَا السَّحَابُ » « قسم به خدايي كه مرا به پيامبر برانگيخت قطعاً شيعه ( در زمان غيبت ) از وجود امام قائم بهره مي‌برند همانگونه كه مردم از خورشيد بهره‌مند مي‌شوند، گر چه ابرها آن را پوشانده باشند. »[1]

 

علامه مجلسي به دنبال نقل اين حديث، به بررسي كلام حضرت رسول (ص) مي‌پردازد و وجوه متعدد « خورشيد پشت ابر بودن » را در رابطه با وجود مقدس صاحب الامر (ع) توضيح مي‌دهد:

 

  • خورشيد بودن امام زمان (ع) به اين معناست كه جنبه‌هاي نوراني زندگي ما با وساطت امام عصر (عج) محقق مي‌شود.

 

نور علم و معرفت، نور نيت‌ خالص، نور عمل صالح و ... هر امر نوراني كه نصيب ما مي‌شود، از طريق حضرت است.

 

  • همانطور كه حيات اهل زمين وابسته به وجود خورشيد است و اگر خورشيد نباشد همه مردم از بين مي‌روند ،،، اگر بهره‌مندي از وجود مبارك امام زمان (ع) نباشد، همه اهل عالم غرق در جهل و معصيت مي‌شوند و مستحق نزول ابتلائات و عقوبت‌هاي مستمر مي‌گردند، و طعم زندگي واقعي را نمي‌چشند.
  • اگر خورشيد زماني طولاني در پشت ابرها‌ پنهان باشد‌، مردم بي‌صبرانه انتظار مي‌كشند تا ابري بودن آسمان مرتفع و خورشيد جلوه‌گر شود.

 

بنا نيست كه در دوره غيبت به ابري بودن آسمان زندگيمان عادت كنيم. شيعيان خالص و منتظران عاشق، بي‌تاب و بي‌قرار چشم به راه خورشيد وجود ولي عصر هستند تا از پس ابرهاي غيبت به در آيد و بر عرصه زندگيشان بتابد.

 

  • حتي زماني كه خورشيد ديده نمي‌شود و ابرها آن را پوشانده‌اند، هيچ كس منكر وجود خورشيد نمي‌شود. و همه مي‌‌دانند كه حيات و زندگي اهل زمين، نشانه و اثر وجود خورشيد است.

 

امام زمان (ع)‌ « عين الحياة‌« و سر چشمه زندگي است، با اين كه در دوره غيبت ظهور ندارد، اما اهل معرفت هرگز او را انكار نمي‌كنند.

 

گاه پشت ابر بودن خورشيد، نافع‌تر است. هنگامي كه حضرت حجّت جلوه‌گر شوند، با توجه به برخوردي كه افراد از خود نشان دهند وضعيتشان متفاوت مي‌شود.

 

 « مظهر الفضايح » و « مبلي السرائر » از القاب امام زمان (ع) است. حضرت ولي عصر (عج) ، وجودي هستند كه توسط ايشان سريره افراد آشكار مي‌شود. از خصوصيات زمان ظهور اين است كه منافقي وجود ندارد، زيرا باطن انسان‌‌ها آشكار مي‌گردد و افراد در آن دوره يا مؤمن‌اند يا كافر.

 

بسياري از افراد زمان غيبت نسبت به امام (ع) اظهار عشق و ارادت مي‌كنند، و مي‌گويند:

 

سر ارادات ما ، آستان حضرت دوست                             كه هر چه بر سر ما مي‌رود، ارادت اوست

 

امّا معلوم نيست در عصر ظهور كه دوره « تبلي السرائر » است چه وضعيتي داشته باشند.

 

ممكن است با برطرف شدن حجاب غيبت، با حضرت مقابله كنند و اوامرش را نپذيرند.

 

يكي از روحانيون نجف، در سخنراني‌اش گفت: لازم نيست شيعيان آنقدر فرج امام زمان را طلب كنند، شايد غيبت حضرت برايشان بهتر باشد.

 

يكي از مريدهايش پيش او آمد و گفت:‌ چقدر اشتباه كردم كه اين همه سال دنباله‌رو شما بودم ، چطور جرأت مي‌كنيد غيبت امام (ع) را ترويج كنيد؟ من ديگر شما را قبول ندارم.

 

شب همان روز خواب ديد كه حضرت ظهور كرده‌اند. به او مي‌گويند بايد از خانه‌ات بلند شوي. مي‌پرسد چرا ؟ من اين خانه را خريده‌ام و مالكش هستم. امام (ع) مي‌فرمايند:اين ملك، ملك غصبي است.

 

بعد به او امر مي‌كنند كه از زنش جدا شود، زيرا خواهر رضائي‌اش بوده و او خبر نداشته.

 

اين فرد در خواب بسيار آشفته مي‌شود، متعرض حضرت مي‌گردد و مي‌گويد: « تو نه تنها امام نيستي ، كه سيد هم نيستي.»

 

سپس در حالي كه به شدت مي‌لرزيد از خواب بيدار مي‌شود، به در خانه استادش مي‌رود و مي‌گويد: آقا راست گفتيد من تاب دوره ظهور را ندارم. دوران غيبت براي من و امثال من بهتر است.

 

  • وقتي خورشيد مستقيماً‌ در حال تابش است ، طاقت نگاه كردن به آن را نداريد، امّا زماني كه پشت ابر است مي‌توانيد سرتان را بالا بگيريد و به آن نگاه كنيد.

 

البته اين دليل ضعف بصر ماست كه به نور كم عادت داريم و قادر نيستيم نور زياد و شديد را تحمل كنيم.

 

امام زمان (عج) « نُورَ اللَّهِ‏ فِي‏ ظُلُمَاتِ‏ الْأَرْض‏ » است، و در زندگي ما جايگاهي همچون خورشيد دارد. ولي ما تاب و توان درك نور وجودي حضرت را نداريم.

 

  • در زمان ابري بودن آسمان، لحظاتي خورشيد جلوه‌گر مي‌شود، امّا اگر مردم مشغول كارهاي روزمره و امور متعدد خود باشند، متوجه آن نمي‌شوند.

 

در عصر غيبت، غالب مردم غرق امورات دنيايي خويش‌اند و نسبت به حضرت در غفلت به سر مي‌برند. امّا افراد قليلي كه همه توجهشان به خورشيد پشت ابر است و چشم انتظار لحظه جلو‌ه‌گري امام عصر (عج) هستند، مي‌توانند به درك حضور ايشان نائل شوند.

 

آيت الله بهجت مي‌فرمايند: « ما به اختيار خود، خودمان را محروم كرده‌ايم، پس مي‌توانيم به اختيار خود ظهوري داشته باشيم.»‌

 

البته منظور آية الله بهجت ظهور كلي و اجتماعي نيست بلكه ظهور فردي مورد نظر ايشان است. همه كساني كه توفيق تشرف خدمت امام عصر (عج) را داشتند، عاشقاني هستند كه همواره توجهشان به خورشيد پشت ابر بوده و توانستند لحظات ظهورش را درك كنند، لحظاتي كه:‌

 

پرده را از روي ماه خويش بالا مي‌زند                      غمزه را سر مي‌دهد، غم از دل و جان مي‌رود

 

  • خورشيد بي‌دريغ نورش را نثار همه مي‌كند و كسي را از پرتوهاي نوراني‌اش محروم نمي‌نمايد.

 

امام زمان (ع) خورشيد عالم تابي است كه فيض رساني عام دارد، چه مؤمن و چه كافر، چه صالح و چه فاسق از فيض وجود او بهره‌مند مي‌شوند.

 

وجود مقدس امام زمان (ع) دائم در حال فيض رساني است. به ميزاني كه قابليت دريافت فيوضات را داشته باشيم و آمادگي لازم را در خود ايجاد كنيم، از وجود مبارك او بهره‌مند مي‌شويم.

 

بايد حجاب منيّت‌ها، معصيت‌ها و جهالت‌ها را كنار زنيم تا نور حضرت بر ما بتابد و ابرهاي موانع كنار رود.

 

تو خود حجاب خودي حافظ ، از ميان برخيز

 

در زيارت آل ياسين با 40 سلام، امام زمان (ع) را مخاطب قرار مي‌دهيم ( مي‌گوئيم السلام عليك ، نه  السلام علي ) ، گويا امام عصر (عج)‌ به ما مي‌گويند  من حاضرم، من در دسترس هستم، تو به امور ديگر سرگرم شده‌اي و  از من غافلي.

 

اگر ما حجاب اشتغالات دنيائي را كنار بزنيم و از معاصي و نازيبائي‌ها فاصله بگيريم:

 

پري رو تاب مستوري ندارد                                        چو دربندي ز روزن سر برآرد

 

آن زيبا روي عالم، بيش از ما براي جلوه‌گر‌ي‌اش انتظار مي‌كشد.

 

ما به روزمرگي‌هاي خود مشغول شده‌‌ايم و اماممان را فراموش كرده‌ايم. والا وجود مقدس حضرت مشتاق ماست و منتظر دعوت ما. كافي است نسبت به امام (ع) ارادتي خالصانه داشته باشيم تا وصل و قرب او نصيبمان شود.

 

 اخلاص در عرض ارادت ، به اين معناست كه به خاطر حوائجمان و رفع مشكلاتمان با حضرت ارتباط برقرار نكنيم، و تنها دلتنگ خودش باشيم.

 

هر گاه خالصانه و عاشقانه سراغ او برويم، آنچنان گشايشي در زندگي نصيبمان مي‌شود كه از وجود مقدسش شرمنده مي‌شويم و در مي‌يابيم چقدر امام (ع) چشم به راه ما بودند و در انتظار عرض ارادت و ابراز عشق و محبت از جانب ما.

 

  • تابش خورشيد براي ما امري عادي است. هيچ گاه خود را مقيد نمي‌كنيم كه هر روز از خورشيد تشكر كنيم كه طلوع و غروبي به موقع دارد، به اندازه مي‌تابد، نور و گرمايش را از هيچ كس دريغ نمي‌كند و ...

 

مردم نسبت به حضرت ولي عصر (عج) همين گونه‌اند. فيض رساني، الطاف و عنايات دائمي حضرت بر ايشان امري عادي است، و هيچ گاه درصدد تشكر از امام (ع) بر نمي‌آيند و از محبت‌هاي بي‌كرانش سپاسگزاري نمي‌كنند.

 

به ما آموخته‌اند:‌ « من‏ لم‏ يشكر المخلوق‏ لم يشكر الخالق‏»[2] اگر بخواهيم حق شكر خداي سبحان را به جا آوريم بايد از مخلوقش هم تشكر كنيم.

 

 وجود مقدس امام عصر (عج) خورشيد عالم تابي است كه همه ما طفيل او هستيم، و همه هستي‌مان را مديون اوييم.

 

بنابراين توجه داشته باشيم هر گشايش خاصي در زندگيمان ايجاد مي‌شود، از هر خير ويژه‌اي برخوردار مي‌شويم، هر توفيق عمل صالحي كه نصيبمان مي‌شود و ... نمودي از تابش نور او در عرصه حيات ماست، پس از وجود مقدسش سپاسگزار باشيم و   « ارادتي بنما تا سعادتي ببري»

 

آري، وجود مقدس امام زمان (عج) در زمان غيبت ، خورشيد پشت ابري است كه در زمانهايي كوتاه جلوه‌گري مي‌كند. در سال يك روز و يك شب داريم كه اين ابر مرتفع مي‌شود و نسبت به ايام و ليالي ديگر ارتباط با امام به سهولت صورت مي‌گيرد.

 

روز عرفه روز معارفه با حضرت است، و شب قدر نيز شبي خاص براي معرفة الامام.

 

در شب قدر ، در دعاي جوشن كبير دويست مرتبه وجود مقدس امام عصر (عج) را صدا مي‌زنيم.

 

حاج ملا هادي سبزواري در شرح دعاي جوشن كبير مي‌فرمايد:‌ در جمله « سبحانك ... الغوث الغوث خلّصنا مِن النّار يا رب » منظور از « غوث »، قطب عالم امكان، امام زمان (عج)‌ است.

 

اگر فردي عادي را چند بار صدا كني و مدد طلبي، جوابت را مي‌دهد، چطور ممكن است وجودي سراسر محبت و شفقت را دويست بار بخواني و بي‌پاسخ بماني؟

 

گفت پيغمبر كه چون كوبي دري                      عاقبت زان در برون آيد سري

 

اماممان دائم با ما همراه است. امّا        

 

تو قدر آب چه داني كه در كنار فراتي

 

لحظه به لحظه زندگيمان را با الطاف حضرت ولي عصر (عج) به سر مي‌بريم ولي به اين حقيقت توجه نداريم.

 

اميرالمؤمنين (ع) در معرفي حضرت ولي عصر (عج) مي‌فرمايند:‌ « أَوْسَعُكُمْ‏ كَهْفا ». همانطور كه در زيارت جامعه كبيره ، ائمه اطهار (ع) را با عنوان « كهف الوري» مي‌خوانيم، همه حضرات معصومين (ع) همچون غار هستند و مخلوقات را در خود جاي مي‌دهند. امّا طبق كلام علي (ع) وجود مقدس امام زمان (عج) وسيع‌ترين غار است، به اين معنا كه ميزان گروندگان و پناهندگان به حضرت، بيش از ائمه ديگر است.

 

رسول اكرم (ص) در مورد امام زمان (عج) مي‌فرمايند:‌ « أَلَا إِنَّهُ‏ يَسِمُ‏ كُلَّ ذِي فَضْلٍ بِفَضْلِه‏ »

 

امام عصر (ع)‌ به هر صاحب فضيلتي مهر مي‌زند، يعني فضائلش را براي او تثبيت مي‌كند. امتيازاتي همچون صبر، شكر، قناعت ، تلاش در مسير علم و معرفت و ... توسط حضرت حجت در وجود ما تثبيت مي‌شود و ممتاز بودنمان حتمي‌ مي‌گردد.

 

موسي بن جعفر (ع) در معرفي وجود مقدس ولي عصر (عج) مي‌فرمايد: « يَغِيب‏ عَنْ أَبْصَارِ النَّاسِ‏ شَخْصُهُ‏ وَ لَا يَغِيبُ عَنْ قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ ذِكْرُه‏ »[3] مردم امام زمان (ع) را نمي‌بينند، ولي يادش هميشه در دل اهل ايمان زنده است. مؤمن دائم با ياد امامش همراه است و همواره به دنبال اوست.

 

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد                                 يا جان رسد به جانان يا جان ز تن برآيد

 

باور داريم همه امور زندگيمان وابسته به الطاف و عنايات حضرت است. به همين خاطر بدون اماممان آزرده خاطر و ملوليم، و بي‌نشاط و افسرده. و زبان حالمان اين است كه:‌

 

روز و شب با تو بودنم هوس است                                 بي‌تو بودن نبودنم هوس است

 

همواره دنبال آن خورشيد عالم تاب مي‌گرديم و نمي‌خواهيم به تاريكي عادت كنيم، به همين جهت هر جمعه در جستجويش هستيم و در ندبه‌هاي دلتنگي‌مان مي‌خوانيم:

 

 اَين ... اَين ... اَين

 


 

[1] بحارالانوار، ج 52 ، ص 93

 

[2] بحارالانوار، ج 110 ، ص 429

 

[3] بحارالانوار،‌ج 51 ، ص 150


تعجيل در فرج بقية الله الاعظم عجل الله تعالي فرجه الشريف صلوات







محتوای مرتبط