.

امام جلوه اسماء الله

جلسه 5 - 92/9/13

 

            امام سجاد (ع) در مورد مردم در زمان غيبت حضرت ولي عصر (عج) مي‌فرمايند: « ٍ إِنَ‏ أَهْلَ‏ زَمَانِ‏ غَيْبَتِهِ‏ الْقَائِلِينَ‏ بِإِمَامَتِهِ وَ الْمُنْتَظِرِينَ لِظُهُورِهِ أَفْضَلُ مِنْ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ لِأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَعْطَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ وَ الْأَفْهَامِ وَ الْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ الْغَيْبَةُ عِنْدَهُمْ بِمَنْزِلَةِ الْمُشَاهَدَة » [1]

 

افرادي كه در زمان غيبت حضرت مهدي (عج) زندگي مي‌كنند، به امامت او قائلند و چشم انتظار ظهور هستند، از مردم همه زمانه‌ها با فضيلت‌ترند. حتي نسبت به مسلمانان صدر اسلام و افرادي كه در زمان ساير حضرات معصومين (ع)‌ بودند برترند، زيرا عقل، فهم و معرفتي كه خدا نصيب آنها كرده آنقدر زياد است كه برايشان غيبت به منزله حضور است. گويا مؤمنين زمان غيبت امام خويش را مي‌بينند و در محضر او حاضرند. به همين دليل است كه در زيارات به هنگام سلام دادن به حضرت حجت (ع)، ضمير مخاطب به كار مي‌بريم.

 

***

 

امام عصر (عج)‌ خليفه كامله خداست و جلوه تامّه اسماء الحسناي الهي است. به همين جهت، با بررسي نام‌هاي خداوند، بستري براي شناخت بيشتر و بهتر امام زمان (ع) برايمان فراهم مي‌شود.

 

«شهيد»‌

 

يكي از اسامي خداي سبحان «شهيد» است، يعني وجودي كه هيچ امري براي او مخفي نيست، و به دليل آگاهي كاملش مي‌تواند بر هر چيز گواه باشد. « والله علي كل شيئي شهيد»

 

وجود مقدس حضرت ولي عصر (عج) به عنوان جلوه كامله نام شهيد خدا ، بر همه ابعاد زندگي ما مطلع است.

 

  • «شهيد» بودن امام عصر (ع) به همان ميزان كه براي اعداء‌ موجب خوف مي‌شود، براي دوستان حضرت طرب و خوشي به ارمغان مي‌آورد.

 

عشاق اسراري دارند كه هيچ كس از آن آگاه نيست. ميزان ارادت و محبت ما به «اولياء الله» به هيچ وسيله‌اي قابل سنجش نيست و احدي از ميزان عشق ما به اهل بيت (ع) اطلاع ندارد.

 

امّا ولي خدا وسعت عشق ما را مي‌داند و در هر زمان و هر مكان كه نياز باشد، بر اين امر گواهي مي‌دهد.

 

  • توجّه به «شهيد بودن» امام (ع) ، موجب حياي مأموم مي‌شود. زماني كه احساس كنيم دائم در حضور كسي قرار داريم كه از همه اسرارمان مطلع است ، حيا مي‌كنيم كه آلوده و ناپاك باشيم. هم حياي ظاهر را رعايت مي‌كنيم و مي‌كوشيم تا گرفتار معصيت نشويم، هم حياي باطن را لحاظ مي‌كنيم و از هر فكر نازيبا و هر نيت نادرست فاصله مي‌گيريم.

 

زماني كه امام (ع) را «شهيد» و گواه بيابيم، با توفيق الهي ، تزكيه‌اي باطني، تصفيه‌اي از نازيبائي‌ها و تخليه‌اي از رذيلت‌ها در وجودمان صورت مي‌گيرد.

 

  • اگر به اين باور برسيم كه ولي عصر (عج) شهيد است و گواه، مي‌كوشيم تا در هر امر خيري سهيم باشيم و در عرصه همه خيرات حاضر شويم.

 

مرحوم آية‌ الله بهجت مي‌فرمودند: « سعي كن در هر كار خيري مشاهده شوي، شايد در يك كار خير به چشم حضرت بيايي. نمي‌دانيم كدام كار خيرمان مورد قبول حضرت واقع مي‌شود، پس بايد در هر كار خير شركت كنيم به اين اميد كه كارهايمان مقبول امام عصر (عج) واقع شود.»

 

  • روزي حضرت داود (ع)‌ از بياباني عبور مي‌كردند ديدند مورچه‌اي از تپه‌اي خاك بر مي‌دارد، مي‌برد و در قسمت ديگري مي‌ريزد. اين قضيه موجب تعجبشان شد و از خداي سبحان خواستند كه با حكمت اين مسئله آشنا شوند. با مورچه شروع به صحبت كردند و گفتند: چرا اين كار را مي‌كني؟ مورچه در پاسخ گفت: من معشوقي دارم كه شرط وصلش را جابجايي تمام خاك‌هاي اين قسمت قرار داده.

 

حضرت داود (ع) گفتند: تو از ميزان توان خودت مطلع هستي؟ گفت: بله، گفتند: با اين جثه كوچكت فكر مي‌كني از عهده اين كار عظيم بر مي‌آيي؟ گفت: مهم اين است كه اگر در حين انجام كار بميرم در راه عشق محبوبم جان داده‌ام.

 

 اگر در زندگي مولا و محبوبمان را دائماً شاهد و ناظر بدانيم، سعي مي‌كنيم همواره در حال امتثال امر او باشيم و بدون خستگي و رنج و ملال، براي جلب رضايتش تلاش كنيم.

 

  • وقتي باور داريم امام رئوفمان شاهد و شهيد است، نااميد و مأيوس نمي‌شويم. حضرت از خفاياي وجود ما آگاه است و مي‌داند در مشكلات زندگي روي لطف و عنايتش حساب باز كرده‌ايم، پس در سختي‌ها تنهايمان نمي‌گذارد.

 

«يا مطلق كل اسير»‌« ای خدایی که اسیر را آزاد می کنی»

 

امام عصر(ع) همچون خداوند شاهد است، و اگر در دام دنيا بيفتيم، آزادمان مي‌كند، و اگر گرفتار اخلاقيات سوء ، معصيت و جهالت شويم رهايمان مي‌سازد.

 

«يا ناصر كل مخذول»« ای خدایی که هر خوار شده ای را یاری می کنی»

 

 امام (عج) شاهدي است كه نمي‌گذارد در مانده بمانيم. هر گاه ما را اسير خفت و خواري ببيند، به ياريمان مي‌آيد و نجاتمام مي‌دهد.

 

«يا رقيب»« ای خدای مراقب»

 

 امام (ع) به عنوان خلیفة الله ديده‌بان و مراقبي است كه ما را از بليّات حفظ مي‌كند.

 

مگر مي‌شود حضرت هم گرفتاري‌هاي ما را مشاهده كند و هم عكس العملي نشان ندهد و ما را در مهلكه‌ها رها نمايد؟

 

«يا مهيمن» « ای خدای نگهبان»

 

امامِ شهيد و شاهد، مهيمن و نگهبان هم هست. گويا در عرصه زندگيمان نگهباني مي‌دهد تا زشتيها و نازيبائي‌ها به سراغمان نيايد.

 

«يا ساتر كل معيوب »« ای خدایی که عیب ها را می پوشانی»  اگر عليرغم امدادهاي «ولي خدا» خودمان نازيبائي‌ها را انتخاب كنيم، حضرت عيوبمان را مي‌پوشاند.

 

اگر در كنار همه عيب‌ها و نقص‌ها، در نزد مردم محبوبيت و مقبوليت داريم، به اين دليل است كه مولاي مهرباني، به اذن حق، بر روي عيوبمان پرده انداخته و فرصتي در اختيارمان قرار داده تا قبائحمان را مرتفع كنيم.

 

«نور»

 

«نور» يعني راندن، گريزاندن و كوچ دادن. به نور، نور گفته مي‌شود زيرا ظلمت را فراري مي‌دهد و تاريكي را دفع مي‌كند.

 

« اللَّهُ‏ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْض‏» ، خداوند نور است و وجود مقدس امام زمان (ع) به عنوان خليفه حق، هم نور است و هم منور.

 

  • امام عصر (ع) هر چه كه با بندگي ما سازگار نيست از زندگيمان كوچ مي‌دهد، تمامي نقص‌ها، معصيت‌ها ، غفلت‌ها و جهالت‌ها را از ما دور مي‌كند.
  • به صرف تابيدن نور، ظلمت مي‌رود.

 

زماني كه امام عصر (ع) بر قلب و دل ما پا گذارد، جهل و گناه از وجودمان گريزان مي‌شود. با نور امام زمان (عج) ، مي‌توانيم بدون دشواري و سختي عوض شويم زيرا اوست كه بديها را از ما دور مي‌كند، و خودمان زحمتي نمي‌كشيم.

 

با وجود حضرت، زندگي به آساني مي‌گذرد، به سهولت يك بنده عاصي، مطيع،،، و يك فرد غافل، واصل مي‌شود.

 

  • نور بي سر و صدا كار مي‌كند، ولي به سرعت و سهولت روشنايي را جايگزين تاريكي مي‌نمايد. با تمسك به «نور بودن» ولي عصر (ع) مي‌توانيم از زشتيها و نازيبائي‌ها رها شده و به خوبيها و پاكي‌ها دست يابيم. ولي بايد مراقب باشيم كه تغيير و تبديل‌ها را در زندگيمان از خود نبينيم. همواره به ياد داشته باشيم «ولي خدا» در وجودمان پا گذاشته و ظلمتها را گريزان كرده است.
  • امام هر زمان، نور اهل آن زمان است.

 

در ذيل آيه مباركه « وَ مَنْ لَمْ‏ يَجْعَلِ‏ اللَّهُ‏ لَهُ‏ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ»  « اگر كسي كه خدا برايش نور قرار ندهد نوري ندارد.»‌ امام صادق (ع) مي‌فرمايد: « مَنْ لَمْ‏ يَجْعَلِ‏ اللَّهُ‏ لَهُ‏ إِمَاماً فِي الدُّنْيَا فَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نُورٍ إِمَامٍ يُرْشِدُه‏» « كسي كه خداوند برايش امامي قرار ندهد، نور ديگري در پيش رو ندارد كه او را راهنمايي مي‌كند.»

 

پيامبر (ص) مي‌فرمايد: « ان النور اذا دخل‏ القلب‏ انشرح له الصدر و انفتح‏» «اگر نور وارد دل شد دل گسترش پيدا مي‌كند و باز مي‌شود.»

 

وجود مقدس امام عصر (عج)‌نوري است كه وقتي به زندگيمان بتابد، تنگناها را از ما كوچ مي‌دهد. ولي عصر (ع) نعم الانيس و نعم الرفيق است. اگر حضرت بر قلبهامان قدم نهد، ديگر نمي‌گذارد دل تنگ باشيم.

 

دلتنگي‌هاي ما به جهت عدم ارتباط با امام (ع)‌ است. در تاريكي و ظلمت مانده‌ايم كه احساس ضيق و تنگنا مي‌كنيم. بايد از ظلمات به سمت نور برويم تا به گشايش و شرح صدر برسيم.

 

  • نيازي نيست انسان دنبال نور بگردد و آن را طلب كند تا از تابشش بهره‌‌مند شود. ما هيچ صبحي به سراغ خورشيد نرفته‌ايم و از آن تقاضا نكرده‌ايم تا بر ما بتابد، بلكه خورشيد بدون درخواست ما هر روز برزمين تابش دارد، و حتي اگر روزنه‌اي بر آن باز كنيم، داخل شده و بر ما مي‌تابد.

 

كافي است با اسم « نور» ولي عصر (ع) آشنا شويم و خود را تحت اين نام قرار دهيم، تا حضرت نواقص امكاني ما را برطرف نمايند و ياريمان كنند تا در مسير بندگي به بالاترين كمال‌ها و متعالي‌ترين رشدها نائل شويم.

 

  • ما ذاتاً‌ با «نور» مأنوس هستيم، و لازم نيست او را به ما بشناسانند و از فوائدش بگويند تا نور را بپسنديم.

 

«يا من انسني و اواني» «اي كه مرا با خودت مأنوس كردي و به من مأوا دادي.»‌

 

زماني كه با اسم نور حضرت آشنا شويم، در مي‌يابيم كه با او مأنوسيم، و بدون ترس و وحشت همراهش مي‌مانيم.

 

اگر در تاريكي به سر برديم نمي‌توانيم كار كنيم، ولي با نور ولي عصر (عج) ، دائماً كارمان بندگي كردن است و بي‌وقفه و خستگي ناپذير در مسير عبوديت پيش مي‌رويم تا رضايت حضرت حق را جلب كنيم.

 

  • آشنايي با اسم نور، برايمان تطهير را به ارمغان مي‌آورد. امام سجاد (ع) مي‌فرمايد: «وَ اللَّهِ وَ اللَّهِ‏ لَا يُحِبُّنَا عَبْدٌ حَتَّى يُطَهِّرَ اللَّهُ قَلْبَه‏» « به خدا قسم بنده‌اي عاشق ما نمي‌شود و ولايت ما را نمي‌پذيرد ، مگر اين كه خدا تطهير دل او را به عهده مي‌گيرد.»

 

در پرتو ارتباط با نور وجود مقدس ولي عصر (عج) ، زشتي‌هاي ما كوچ داده مي‌شود و باطنمان پاك مي‌گردد، داراي قلب و نفس سليم مي‌شويم، و از انديشه پاك و لسان پاك برخوردار مي‌گرديم.

 

  • «يا ميسر» يسر به معناي فرمانبرداري، انقياد و نرمي است، و نام «ميسر» يعني آسان كننده. زماني كه نور وجود حضرت بقية الله (ع) بر درون ما مي‌تابد، بدي‌هايمان بدون هيچ مقاومتي و در اوج تسليم، پذيراي فرمان حضرت مي‌شوند، و به آساني از وجود ما كوچ مي‌كنند.

 

تابش نور ولايت ، به آساني حر را حر ، و زهير را زهير كرد. در هر وضعيتي كه هستيم نبايد از اصلاح خود نااميد شويم. با يك نگاه امام (ع) به راحتي منقاد مي‌شويم و از نازيبائي‌ها و ناپاكي‌ها فاصله مي‌گيريم.

 

  • «يا مسّهل» «سهل» به دشت صاف و هموار گفته مي‌شود كه پستي و بلندي ندارد. راه رفتن در چنين زميني هم بي‌خطر است و هم آسان و راحت. زماني كه پرتو مقدس ولي عصر (ع) در زندگي ما مي‌تابد امورمان به آساني و سهولت انجام مي‌شود.

 

حضرت نور است، پس ميسر و مسّهل نيز هست. هم ما را فرمانبردار خود مي‌كند، و هم با فراهم كردن امكانات و رفع موانع ، جدا شدن از زشتي‌ها را برايمان آسان مي‌سازد.

 

امام زمان (ع) «مهوّن» هم هست، يعني به ما سكينه و آرامش مي‌دهد، و نمي‌گذارد جداشدنمان از نازيبائي‌ها با جزع و فزع ، بيتابي و اضطراب صورت گيرد.

 

  • نور بر همه چيز مي‌تابد و بين زيبا و نازيبا و پاك و ناپاك تفاوتي قائل نمي‌شود.

 

به مولايمان عرض مي‌كنيم:

 

آقا! شما را با نام «اباصالح» مي‌شناخيتم و مي‌گفتيم تنها با صالحان و خوبان ارتباط برقرار مي‌كني. امّا حال كه با نام «نور»‌ت آشنا شديم، در طربيم و دلخوشيم.

 

مي‌دانيم كه از تابيدن بر عاصيان و غافلان ابايي نداري، با ما نيز انس مي‌گيري، نازيبائيهامان را كوچ مي‌دهي و تطهيرمان مي‌كني.

 

نمي‌گوييم «برما بتاب»، باور داريم كه بدون تقاضاي ما مي‌آيي و مي‌تابي.

 

ياريمان كن بتوانيم حجابها و پرده‌ها را كنار زنيم، موانع را رفع كنيم و از تابش وجود مباركت بهره‌مند شويم. 

 



 

[1] كمال الدين و تمام النعمة ،ج‏1 ،ص320


هدیه به پیشگاه مطهر بقیة الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف صلوات