.

امام جلوه اسماء الله

جلسه 10 - 92/11/23

 

             هر كدام از ما بايد طالب راهي باشيم كه ظهور شخصي را ادراك كنيم و منتظر ظهور نهايي ننشينيم. قاعده انتظار همين است كه هر كس به دنبال راهي براي برقراري ارتباط با حضرت باشد. به ما آموزش داده‌‌اند كه: «افضل الجهاد انتظار الفرج »:

  • استفاده از لفظ جهاد براي انتظار ، بيانگر اين است كه انتظار امر ساده و راحتي نيست. پيش نياز جهاد، هجرت است، هجرت از نازيبايي‌ها ، عادات سوء و علايق نامناسب.
  • اينكه انتظار «افضل الجهاد» معرفي شده، از آن روست كه اين امر بسيار گرانقدر و ارزشمند محسوب مي‌شود. همانگونه كه فرد مجاهد چه شكست بخورد، چه پيروز شود و چه شهيد گردد، به هر حال از پاداش‌هاي خاص برخوردار مي‌شود،،، عاشقي كه در مسير انتظار قدم بر مي‌‌دارد، علي الدوام پاداش‌هاي ويژه دريافت مي‌كند. زيرا همواره براي رفع موانع قرب و وصل مي‌كوشد و طالب اين است كه با كمك الطاف الهي، بتواند توانمند‌تر از قبل در اين وادي گام بردارد و با سهولت و سرعت بيشتري به مسيرش ادامه دهد.
  • كسي كه براي فرج انتظار مي‌كشد باور دارد

بگذرد اين روزگار تلخ‌تر از زهر                                                                                       بار دگر روزگار چون شكر آيد

باور داريم روزي فتح باب مي‌شود و گشايشي در زندگيمان صورت مي‌گيرد. بنابراين به شناخت موانع مي‌پردازيم تا با رفع آنها بتوانيم ارتباطي نزديك‌تر با اماممان برقرار كنيم.

همه جد و جهدمان را به كار مي‌گيريم تا هر چه زودتر روزگار هجران به سرآيد و زمان وصل فرا رسد. گاه در جهت تزكيه خود تلاش مي‌كنيم و از مشكلات اعتقادي و رذائل اخلاقي‌مان جدا مي‌شويم، و گاه براي شناخت بيشتر و عميق‌تر مولايمان مي‌كوشيم. و اينگونه است كه در «انتظار»، برايمان «افضل الجهاد» محسوب مي‌شود.

***

به لطف خداي سبحان، برآنيم تا با بررسي اسماء الحسني به شناخت بيشتر نسبت به وجود مقدس حضرت ولي عصر (عج) نائل شويم و با جهد براي دستيابي به معرفت روز افزون، در مسير «افضل الجهاد» طي طريق نماييم.

«طالب»

خداوند «طالب» است و همواره بندگانش را جستجو مي‌كند. امام عصر (عج) جلوه اين اسم خدا بوده و علي الدوام طالب ماست. در حقيقت اماممان در جستجوی ماست، نه ما در پی او ،،، حضرت دائم مي‌گويد: كجايي؟ نه اينكه ما از او بپرسيم كجاست؟

اگر اين نام حضرت را باور داشته باشيم ،‌خود را از چشم افتاده نمي‌دانيم.

«يا من بابه مفتوح للطالبين »‌« اي خدايي كه براي هر طلب كننده‌‌اي در وصول به تو باز است.»

 امام عصر (عج) تجليگاه اين صفت الهي است، هر كس دنبالش بگردد، در، براي برقراري ارتباط با او مفتوح است. هيچ مانعي در بين نيست. او همواره طالب ماست، اگر ما هم طالب او شويم، مطلوب حاصل است و به مقصود مي‌رسيم.

امام (ع) با همه جاهلي، روسياهي و معصيت كاري ما، باز هم  طالب ماست.

نبايد هيچ يك از ما تصور كنيم امام عصر (عج) با وجود اين همه عاشق صادق و منتظر صالح همچون مني را طلب نمي‌كند!

مادري كه فرزندان متعدد دارد ، براي محبت و شفقت هيچ كدام را از قلم نمي‌اندازد، هيچ فرزندي جاي ديگري را براي او نمي‌گيرد، و هر يك از آنها كه  گم شود، مادر به دنبال او می گردد و در پی او روان می شود.

هر يك از ما نزد امام عصر (ع) جايگاه خاص خود را داريم. حضرت در جستجوي تك تك ماست تا در عرصه‌هاي كمالي حاضر شويم و فيوضات الهي را طلب كنيم.

«يا قابل»:

خداوند پذيرا و قبول كننده بندگان است. امام عصر (ع) نیز جلوه نام طالب خداست تا ما را قبول نموده و در بین اصحاب خویش سکنی دهد.

حضرت طالبي نيست كه دنبالمان بگردد تا تازيانه قهرش را بر ما فرود آورد، يا ردّمان كند. او كريمي است كه ما را جهت قبول و پذيرش طلب مي‌كند، نه براي طرد كردن و اعراض.

«يا معقب»

«اي خدايي كه بندگانت را مورد تعقيب و پيگيري قرار مي‌دهي.»

امام زمان (ع) معقب ماست، حتي اگر فرار كنيم و از او بگريزيم تعقيبمان مي‌كند. حضرت نمي‌فرمايد: « خودش تصميم به رفتن گرفته، خودش هم بايد برگردد!‌ منتظر مي‌مانم تا دوباره به من رو كند!» نه ،‌امام (ع) معقب است، دنبالمان مي‌آيد و پي‌مان مي‌گردد.

ما كه از برّه موسي (ع) كمتر نيستيم. روزي برّه‌اي از گله حضرت موسي (ع) جدا شد. موسي (ع) از صبح تا شب دنبالش گشت، و زماني كه او را يافت نه تنها سرزنش و توبيخي نداشت، بلكه برّه را در آغوش كشيد، نوازشش كرد و گفت: «مي‌خواهي كجا بروي؟ هر چه بخواهي با كنار من بودن برايت فراهم است.» امام (ع) نمي‌پسندد از او جدا شويم، زيرا مي‌داند گسست از حضرت چقدر ما را دچار ضررها و خسارتهاي جبران ناپذير مي‌شود. امام می خواهد ما را بیابد تا ما را به خود ملحق كند.

«يا خير الطالبين » امام عصر (ع) به عنوان جلوه کامله خداي سبحان، بهترين طلب كنندگان است.

اگر فردي بارها ديگري را طلب كند و او به سراغش نيايد، شخص مطلوب را رها خواهد كرد. امّا طالبيت امام زمان (ع) نسبت به ما، امري هميشگي است.

طلب كنندگان زماني به دنبال ديگري هستند كه برايشان نفعي داشته باشد، امّا امام عصر (ع) ‌مظهر نام صمد خداست و به ما هيچ نيازي ندارد. تنها از سر لطف و مهر ما را طلب مي‌كند. تا با پيوست به او، خيرات و خوبي‌ها برايمان رقم بخورد.

«يا مدرك الهاربين» «اي خدايي كه به فرار كنندگان دسترسي داري.»

اگر ما از امام زمان (ع) فرار كنيم، حضرت گاهي طالب ما مي‌شود و به دنبال ما مي‌گردد، گاهي تعقيبمان مي‌كند و گاهي از راه ديگري خود را به ما مي‌رساند. او امام رئوفي است كه مي‌خواهد واسطه فيض زندگي ما باشد و نمي‌پسندد كه از كمال و جمال عالم كه در اختيار اوست، بي‌بهره بمانيم، پس مي‌گردد، ما را مي‌يابد و از فيوضاتش بهره‌مندمان مي‌سازد.

«يا قريب»

هرگاه امام (ع) كه طالب ماست ، بسيار به ما نزديك است. امّا با وجود اين طالب قريب، به جهت موانعي كه داريم نمي‌توانيم با حضرت ارتباط برقرار كنيم.

 « يا مَن في قُربه لطيف» امام  (ع) طالبي است كه قريب بودنش مخفيانه است، و براي درك قرب او به دقت نياز داريم. بسياري از زمانها حضرت در اوج قرب به ماست، و ما متوجه نمي‌شويم.

هر گاه در امور معنوي حال خوشي داريم، هنگامي كه نمازي با حضور قلب به جا مي‌آوريم، آنگاه  كه در خلوتي با خدا، آنقدر در لذت مناجات غرق مي‌شويم كه تمام غصّه‌هايمان را فراموش مي‌كنيم،،، زماني است كه امام عصر (ع) نزديك ماست و نسيمي از حال خوش او به ما مي‌رسد.

«يا من قربّني‏ و أدناني‏ » امام (ع) به ما نزديك است و ما را هم به خود نزديك مي‌كند. «دنوّ»‌ از قرب و نزديكي خاص حكايت مي‌كند.

امام زمان (ع) به ما نزديك است تا با اسم «كاسر و جابر» ش ما را بشكند و هويت جديدي برايمان رقم زند. حضرت خود را به ما نزديك مي‌كند تا با اسم «مبدل»‌اش دگرگونمان كند و از ما انسانهاي ديگر بسازد.

«يا من‏ يسمع‏ أنين‏ الواهنين‏ »‌« اي آنكه ناله ضعيفان را مي‌شنوي» ( و هن يعني ضعف ناشي از خستگي).

هر گاه ضعيف مي‌شويم، كم مي‌آوريم، و ناله سر مي‌دهيم، حضرت به ما نزديك است و ناله‌هايمان را مي‌شنود. نمي‌شود امام (ع) ناله‌مان را بشنود و در شرايطمان ترتيب اثري داده نشود.

به مولايمان عرض مي‌كنيم:

آقا ! باور داريم كه اظهار عجز ما را مي‌شنوي و به فريادمان مي‌رسي. زماني كه شما قريب باشي، قطعاً مجيب هم هستي.

ياريمان كن در زندگيمان بيابيم كه برايت عزيز هستيم ، نه تنها بشنويم و بدانيم، كه مشاهده كنيم ما را طلب مي‌كني و در پی ما هستي. مي‌خواهيم با تمام وجود احساس كنيم كه به ما نزديكي و ما را نيز به خود نزديك مي‌نمايي تا قبولمان كني.

آن زمان است كه همراه با خالصانه‌ترين ارادتها، به محضرت عرضه مي‌داريم:

سر ما و آستان حضرت دوست

                                                 كه هر چه بر سر ما مي‌رود، ارادت اوست

 

هدیه به پیشگاه مطهر امام زمان علیه السلام صلوات