.

امام جلوه اسماء الله

جلسه 39 - 94/10/16

 

          به لطف حضرت ولي عصر (عج) قرارمان در اين كلاس بر اين بود كه آشناترين وجود وعزيزترين موجود زندگي‌مان را بازشناسيي كنيم. و بر اين باوريم كه معرفت با دعاي خود امام نصيبمان مي‌شود امّا بايد يكايك ما اين معرفت را طلب كنيم.

در عين اينكه خداي سبحان مستغني از خلق است امّا فرمود:‌ « إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُم‏»[1] ، امام زمان (عج) هم جلوه كامل خداي سبحان است و از خلق بي‌نياز مي‌باشد.

 با اين وجود ،‌حضرت از ما طلب ياري مي‌كند. طلب نصرت فقط در گودال قتله‌گاه از وجود مقدس اباعبدالله عليه السلام شنيده نمي‌شود ( هل من ناصر ينصرني ) ، بلكه درعالم معنا امام هر زماني در جستجوي ناصري است كه به وسيله او ، دين خدا ياري شود.

معرفتي كه ما نسبت به وجود مقدس امام زمان كسب مي‌كنيم يكي از مصاديق نصرت حضرت ولي عصر (ع) است. به تَبَع اين معرفت ، محبت حاصل مي‌شود ، محبت آتش شوق ما را شعله‌ور مي‌كند، و مشتعل شدن آتش شوق موجب مي‌شود بيش از پيش براي تعجيل فرج حضرتش دعا كنيم.

*مكيال المكارم، ج 1 ، ص 510 / وسائل الشيعه ، ج 28 ، ص 217

صاحب مكيال المكارم روايتي از موسي بن جعفر عليه السلام ذكر مي‌كند:‌ « أَنَ‏ أَفْضَلَ‏ الشُّهَدَاءِ دَرَجَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ نَصَرَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ص بِظَهْرِ الْغَيْبِ وَ رَدَّ عَنِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ص»

«در قيامت ، بالاترين شهداء از نظر درجه كساني هستند كه خدا و رسول را در پشت سر رسول كمك كنند و از خدا و از رسول دفاع نمايند. »

در ذيل اين روايت ، صاحب مكيال مي‌گويد: وقتي ما براي تعجيل در فرج دعا مي‌كنيم در واقع ناصر خدا و ناصر رسول خدا شده‌ايم و با همين دعاگويي، در قيامت جايگاه رفيعي نصيبمان مي‌شود.

ما معتقديم شهيد در همين عالم به شهود مي‌رسد و بعد شهادت نصيبش مي‌شود، يعني اول حق را مي‌بيند و بعد جان را در راه حق قرباني مي‌كند.

معرفت امام ، محبت امام، شوق وصال امام و در نهايت دعا براي تعجيل در فرج امام ما را در همين عالم به شهود مي‌رساند. معرفت الامام موجب روشندلي مي‌شود و دل به واسطه آن به شهود مي‌رسد، به همين جهت فرد در زمره شهداء و افضل الشهداء قرار مي‌گيرد. به موجب دعاگويي خاص و  شوق صادقانه‌اي كه انسان به وصال امامش دارد ، موانع معرفت از او برداشته مي‌شود و در زمان غيبت ، ناصر امام (ع) به شمار مي‌آيد.

اگر هر روز در زيارت آل ياسين به ولي عصر (عج) عرض مي‌كنيم «وَ نُصْرَتِي‏ لَكُمْ » « كمك من براي شما آماده است.»‌ طبق نظر صاحب مكيال ، يكي از مصاديق اين كمك دعاء براي تعجيل فرج است.

*مكيال المكارم عربي ، ج 1 ، ص 510 تا 513

در مجموعه‌اي از روايات ذكر شده است كه اگر كسي براي قضاء حاجت برادر ديني خود حركت كند دو حالت دارد يا خدا از طريق اين فرد حاجت برادر ديني‌اش را برآورده مي‌شود يا از طريق او برآورده نمي‌شود. اگر از آن طريق برآورده شد در آن صورت خداي سبحان برايش ثواب حج، عمره ، دو ماه اعتكاف در مسجد الحرام و دو ماه روزه گرفتن در مسجد الحرام را منظور مي‌كند.

حال اگر كسي براي قضاي حاجت برادر ديني‌اش اقدام كرد امّا حاجت او برآورده نشد خداي سبحان براي او يك حج و عمره ثبت مي‌نمايد.

در بعضي از روايات گفته شده براي قضاء حاجت برادر مؤمن بيست حج نوشته مي‌شود، و در بعضي از روايات ذكر شده كه قضاء حاجت برادر مؤمن مساوي با آزاد كردن هزار برده است.

از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه اگر كسي هفت شوط طواف كنار خانه خدا داشته باشد ، برايش شش هزار حسنه ثبت مي‌شود و شش هزار سيئه از او محو مي‌گردد، شش هزار درجه بالاتر مي‌رود ، و شش هزار حاجت او برآورده مي‌شود. امام صادق عليه السلام در ادامه مي‌فرمايد:‌ قضاي حاجت برادر مؤمن افضل است از طوافي و طوافي و ... تا اينكه تعداد طوافها را به ده طواف رساندند.

امام زمان (عج)‌ كسي است كه در ميان مخلوقات خداوند ، بي‌نيازترين موجود است، امّا در عين اين بي‌نيازي عرض حاجت كرده و از ما خواسته تا براي فرجش دعا كنيم : « َ أَكْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِيلِ الْفَرَجِ فَإِنَّ ذَلِكَ فَرَجُكُم‏» هر بار كه با تمام وجود، صادقانه و خالصانه براي فرجش دعا مي‌كنيم و اصلاً  خودمان را در هنگام دعا نمي‌بينيم و نمي‌گوييم: خدايا! در فرج تعجيل كن تا براي من گشايش شود،،، بلكه فقط حاجت امام زمان (عج) را در نظر مي‌گيريم، پاداش‌هايي در اختيارمان قرار مي‌گيرد كه فراتر از تصور ماست.

زماني كه خالصانه و صادقانه ، فقط براي حضرت دعا مي‌كنيم و هيچ نفعي براي خودتان نمي‌خواهيم در اين صورت بيست حج ، بيست عمره و ... برايمان ثبت مي‌شود. به عنوان كفاره بسياري از گناهان ما ، آزاد كردن يك برده يا ده برده مطرح شده است.

با دعا براي تعجيل در فرج حضرت گويا هزار برده آزاد كرديد، يعني چقدر از معاصي شما پاك شده و كفاره چقدر از گناهانتان پرداخت شده است. بنابراين طبيعي است كه بعد از هر دعاي براي امام (ع) احساس سبكي و راحتي وجودمان را فراگيرد، و تلطيف روح خاصي نصيبمان شود.

سلوك و قرب و وصال رهاوردهاي دعاهايي خالصانه‌اي است كه براي امام زمانمان داريم.

اين روايات را از دو جهت خدمت شما يادآوري كردم:‌

1-از اين جهت كه بدانيد هر دعاي خالصانه‌اي كه براي تعجيل در فرج مي‌كنيم چقدر رفعت وجودي نصيبمان مي‌كند، گاهي افضل از شهداء‌ مي‌شويم و گاهي صاحب اين همه فضيلت و عبادت!

2-بدانيد هر دعايي كه براي حضرت مي‌كنيم، پاداشش فوري پرداخت مي‌شود، بنابراين هيچ گاه از امام زمان (ع) طلبي نداريم.

*مكيال المكارم ، ج 1 ، ص 497

صاحب مكيال مي‌فرمايد: دعا براي امام زمان (عج) در زندگي‌ داعي آثاري را به دنبال دارد. در بيان اين مطلب،‌ صاحب مكيال به فرازي از «دعاي امام سجاد عليه السلام در روز عرفه » اشاره مي‌كند: « اللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى أَوْلِيَائِهِمُ الْمُعْتَرِفِينَ‏ بِمَقَامِهِمُ‏، الْمُتَّبِعِينَ‏ مَنْهَجَهُمُ، الْمُقْتَفِينَ آثَارَهُمُ، الْمُسْتَمْسِكِينَ بِعُرْوَتِهِمُ، الْمُتَمَسِّكِينَ بِوِلَايَتِهِمُ، الْمُؤْتَمِّينَ بِإِمَامَتِهِمُ، الْمُسَلِّمِينَ لِأَمْرِهِمُ، الْمُجْتَهِدِينَ فِي طَاعَتِهِمُ، الْمُنْتَظِرِينَ أَيَّامَهُمُ، الْمَادِّينَ إِلَيْهِمْ أَعْيُنَهُمُ، الصَّلَوَاتِ الْمُبَارَكَاتِ الزَّاكِيَاتِ النَّامِيَاتِ الْغَادِيَاتِ الرَّائِحَاتِ. وَ سَلِّمْ عَلَيْهِمْ وَ عَلَى أَرْوَاحِهِمْ، وَ اجْمَعْ عَلَى التَّقْوَى أَمْرَهُمْ، وَ أَصْلِحْ لَهُمْ شُئُونَهُمْ، وَ تُبْ عَلَيْهِمْ، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‏، وَ خَيْرُ الْغافِرِينَ‏، وَ اجْعَلْنَا مَعَهُمْ فِي دَارِ السَّلَامِ بِرَحْمَتِكَ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ. »

«خدايا ! بر دوستان معصومين (ع) درود فرست. كساني كه به جايگاه امام اعتراف دارند و از او تبعيت مي‌كنند،  رد پاي امام را شناسايي مي‌كنند، تلاش مي‌كنند براي جلب رضايت و انجام طاعت ، منتظر روزگار ظهور هستند و چشم‌هايشان فقط به امامشان است. خدايا ! بر  اينها درود بفرست. درودي كه در تمام زندگي‌شان جاري باشد و رشد داشته باشد، موقتي نباشد و صبح و شب اين درود فرستاده شود. »

اگر كسي معرفت الامام داشته باشد خدا بر او درود مي‌فرستد. درود خدا آثار زيادي را در زندگي شما جاري مي‌كند:

1-  «وَ اجْمَعْ عَلَى التَّقْوَى أَمْرَهُمْ»

2-  «وَ أَصْلِحْ لَهُمْ شُئُونَهُمْ،»

3-  «وَ تُبْ عَلَيْهِمْ، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‏، وَ خَيْرُ الْغافِرِينَ‏،»

4-  «وَ اجْعَلْنَا مَعَهُمْ فِي دَارِ السَّلَامِ بِرَحْمَتِكَ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.»

وقتي حضرات معصومين برايمان دعا كنند، همه امور برايمان آسان مي‌شود. اگر در جاده معرفة‌الامام قرار گيريم و از معصوم تبعيت كنيم، كارهايمان به راحتي انجام مي‌گيرد. سختي‌هاي امور وقتي است كه در زندگي ره به خطا مي‌رويم و در جاده غلطي گام مي‌نهيم.

«وَ اجْمَعْ عَلَى التَّقْوَى أَمْرَهُمْ» به دنبال درود خداوند ، متقي زندگي مي‌‌كنيم. حداقل تقوي انجام واجبات و ترك محرمات است. با معرفت نسبت به امام (ع)  و پيوست به او ، به راحتي در مسير تقوا پيش مي‌رويم و به سهولت مي‌توانيم واجبات را انجام دهيم و از محرمات اجتناب كنيم.

« وَ أَصْلِحْ لَهُمْ شُئُونَهُمْ،» خدايا! اموراتشان را اصلاح كن،  (اعم از امور ظاهري ، باطني ، مادي و معنوي ). صلاح در مقابل فساد است. فساد شرايطي است كه هر كاري مي‌‌كنيم براي ما نفعي ندارد. اگر در مسير معرفت امام (ع)‌ پيش برويم، مشمول دعاي امام سجاد عليه السلام مي‌شويم، خداوند شئونمان را اصلاح ، و امورمان را نافع مي‌كند ، نفعي كه هم خودمان از آن بهره‌مند شويم هم ديگران.

« وَ تُبْ عَلَيْهِمْ، » با مراجعه خداوند به ما ، توفيق توبه نصيبمان مي‌شود. ابتدا خداوند به ما مراجعه مي‌كند و توفيق توبه به ما داده مي‌شود ، ما توبه مي‌كنيم، مجدداً‌ خدا مراجعه مي‌كند و توبه‌مان را مي‌پذيرد. در حقيقت هر توبه ما بين دو توبه خداست.

زماني كه در مسير معرفت الامام قرار بگيريم خدا به ما رجوع مي‌كند. آيا مي‌شود خدا به ما رجوع بكند، و ما همچنان اصرار بر گناه داشته باشيم؟! چنين چيزي غير ممكن است.

« وَ اجْعَلْنَا مَعَهُمْ فِي دَارِ السَّلَامِ »  حضرت نمي‌فرمايند: «واجعلهم معنا» بلكه مي‌فرمايند:‌ «‌ وَ اجْعَلْنَا مَعَهُمْ » حضرت نمي‌گويند: آنها را با ما قرار بده بلكه مي‌گويند:‌ما را با آنها قرار بده.

روزگاري در پيش داريم كه هيچ كدام از دارائي‌ها و موقعيتهايمان به كار نمي‌آيد و به درد ما نمي‌خورد. امّا اگر در مسير ولايت پيش برويم شامل دعاي امام سجاد عليه السلام مي‌شويم، در معيت معصومين (ع) قرار مي‌گيريم و ديگر بابت هيچ امري دغدغه و نگراني نداريم. 

***

در مناجات المتوسلين از مناجات خمس عشر مي‌گوييم: «يَا خَيْرَ مَنْ‏ خَلَا بِهِ وَحِيد» «هر تنهايي با تو خلوت كند تو برايش بهتريني. »‌

بر اين باوريم كه اين اسم در وجود مقدس حضرت ولي عصر (عج)‌ جلوه‌گري كامل دارد. اين اسم بالاصاله و بالحقيقه مربوط به خداست امّا امام زمان (عج) كه خليفه خداست جلوه‌گاه اين نام است.

انسان دوست دارد در اوج تنهايي با كسي خلوت كند براي اين امر بهترين وجود، خداي سبحان است و بهترين موجود ، حضرت ولي عصر (عج).

زماني كه مي‌خواهيم هيچ كس سراغمان نيايد ، زماني كه در كنج تنهايي خود خلوت مي‌كنيم و نياز داريم كسي دردو دلهايمان را بشنود، بهترين كس در بين بندگان خدا، امام عصر (ع) است. زيرا نه از درد و دلهايمان خسته و ملول مي‌شود ، و نه سرزنش و عتاب مي‌كند.

«َ يَا أَعْطَفَ‏ مَنْ‏ أَوَى‏ إِلَيْهِ طَرِيدٌ » « اي مهربان‌ترين كس براي طري طرد شده‌اي كه به او پناه آورده. »‌

زماني كه ديگران ما را طرد مي‌كنند سراغ خدا مي رويم، و در ميان بندگانش ، به سراغ «ولي» او و خليفه كامله او مي‌رويم.

آن زمان كه حتي خودم ، خود را طرد مي‌كنم، زماني كه احساس مي‌كنم از خودم بدم مي‌آيد و خودم از خودم رانده مي شوم، بهترين كسي كه مي‌توانم در كنارش مأوا گيرم و به او پناه آورم، وجود مقدس امام عصر (ع) است.

به محضر مباركش عرض مي‌كنم: آقا !‌ خودت خيلي تنها هستي، قدر افراد تنها را مي داني، آقا! همه خودت را طرد كرده‌اند به همين جهت براي رانده شده‌ها خيلي قيمت قائل هستي و به طردشده‌ها پناه مي‌دهي.

«َ يَا مَنْ‏ سَعِدَ بِرَحْمَتِهِ‏ الْقَاصِدُونَ وَ لَمْ يَشْقَ بِنَقِمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُون‏» «اي خدايي كه هر كس قصد تو را كرد به واسطه رحمتت خوشبخت شد و هر كس از تو طلب استغفار كرد، و به دليل نقمتت شقي و بدبخت نشد.»‌

قاصد خدا ، خوشبخت و سعيد مي‌شود. قاصد «ولي خدا» هم به جرگه نيكبختان عالم مي‌پيوندد.

همه تلاشهاي ما در زندگي براي دستيابي به خوشبختي است، اما غافليم كه به صرف اينكه قصد امام زمانمان را بكنيم، پاداشي فوري نصيبمان مي شود، و سعادت و خوشبختي برايمان رقم مي‌خورد.

« وَ لَمْ يَشْقَ بِنَقِمَتِهِ‏ الْمُسْتَغْفِرُون‏» اگر كسي طلب مغفرت كند و از خداوند بخواهد از گناهان و خطاهايش چشم پوشي كند، بواسطه عذاب خدا، شقي و بدبخت نمي‌شود.

اگر سراغ امام رئوفان برويم و از او تمنا كنيم تا ما را ببخشد، و به درگاه خداوند هم برايمان طلب استغفار كند،،، از شقاوت و بدبختي به دور مي‌مانيم.

خداوند به پيامبرش مي‌فرمايد:« ... وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيما» [2]

كافي است سراغ پيامبر (ص) برويم، نيازي به معذرت خواهي از او نيست. اگر در محضر پيامبر (ص) از خدا طلب مغفرت كنيم، پيامبر (ص) هم با ما همراه مي‌شود و برايمان استغفار مي‌كند.

به امام زمان (ع) عرض مي‌كنيم:

آقا !  مي‌دانيم همين كه سراغ شما بياييم ، كار تمام است.

رنگ رخساره خبر مي‌دهد از سرّ درون

ظاهر ما نمايانگر حال زارمان است. زماني كه سراغ شما بيائيم، نمي‌گذاريد رسماً عذرخواهي كنيم، لازم هم نيست براي استغفار كردن از شما درخواست نماييم.

شما پسر پيامبر رحمت هستيد، پيامبري كه هر كس سراغش مي‌رفت، آن حضرت بر خود واجب مي‌دانست برايش طلب مغفرت كند.

«يا ابانا استغفرلنا ذنوبنا انا كنا خاطئين»‌

لنگر حلم تو اي كشتي توفيق كجاست

                                                                     كه در اين بحر كرم غرق گناه آمده‌ايم

آبرو مي رود، اي ابر خطاپوش ببار

                                                                         كه به ديوان عمل نامه سياه آمده‌ايم

 

 

 


[1] سوره مباركه محمد ، آيه 7

[2] سوره مباركه نساء آيه ، 64