.

" شرح دعای هشتم "

 

وَ احْتِقَارِ الصَّغِيرَة

خدايا از صغير شمردن گناه به تو پناه مي‌بريم زيرا هرچقدر هم گناه كوچك باشد ولي چون درمقابل خداي عظيم است، بزرگ محسوب مي‌شود .

اميرالمومنين (ع) فرمود : هرگاه گناه به نظرت بزرگ آمد حق خدا به نظرت بزرگ آمده وهروقت گناه به نظرت كوچك بيايد ، حق خدا را كوچك شمردي . و از طرفي وقتي گناهي به نظرت صغيره مي‌آيد درواقع خدا را صغيره ديده‌اي كه در مقابلش بی ادبي انجام داده‌اي . پس هر گناهي كه به نظر شمابزرگ آيد خدا آنرا كوچك حساب مي‌كند و به شما رحم خواهد كرد.

اميرالمومنين (ع) مي‌فرمايند : هيچگاه خيرات  خود را زياد حساب نكنيد و گناهان را كوچك نپنداريد .

زيد شحام از امام صادق(ع) پرسيد: گناهان كوچك كه مرتكبينش آمرزيده نمي‌شوند چيست؟ حضرت فرمود: انساني كه مرتكب گناهي مي‌شود سپس مي‌گويد خوشا بحال من اين گناه نسبت به گناهان مردم گناهي نبود و خود را موجه بپندارد و تلاشي براي توبه هم نكند در حاليكه در اين شرايط تازيانه خدا سخت مي‌شود و به مثابه همان هيزمهاي كوچك است كه به مرور تبديل به آتش سهمناك مي‌گردد .

در فرازهاي قبلي حضرت به استصغار المعصيه هم اشاره فرموده‌اند و فرق آن با احتقار الصغيره اين است كه صغيره شامل معصيت و غفلت و نوعي بي‌ادبي درمحضر حق است ولي در استصغار طلب است يعني طلب مي‌كند كه معصيتي را كوچك بدانم حال آنكه احتقار باب افتعال و پذيرش است يعني ديگري معصيت را به نظر كوچك جلوه دادو من هم پذيرفتم در حاليكه كوچكترين معصيت و غفلت باعث قطع بركت از آسمان و زمين و ايجاد اختلال در خانواده مي‌شود 

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم