.

" شرح دعای هشتم "

 

وَ مُبَاهَاةِ الْمُكْثِرِين‏

خدايا به تو پناه مي‌برم از فخر فروشي و كثير و زيبا ديدن مال و داراييها

حروف اصلي مباهاة ، بها به معني زيبايي است و درعرف به معني فخرفروشي است در واقع هر كسي كه فخر فروشي مي‌كند اول زيبايي آن امر به چشمش آمده و سپس بابت آن فخرفروشي مي‌كند. زياده مال نعمت خداي سبحان است اما فخرفروشي به آن اخلاق رذيله است كه بايد از آن جدا شد زيرا ارزش گذاري كاذب به چيزي است كه در هنگام مرگ از انسان جدا مي‌شود و قابل انتقال به عالم ديگر نيست.

تنها چيزي كه ذاتي بنده است و به عنوان زادو توشه براي آخرت نافع است ، بندگي مي‌باشد حتي علم هم ذاتي انسان نيست زيرا علمايي بوده‌اند كه عاقبت به خير نشدند و علم آنها بركتي برايشان به ارمغان نياورد.

فردي به مالش افتخار مي‌كرد ،‌حكيمي به او گفت : اگر به اسبت افتخار كني كه زيبايي متعلق به اسب است نه تو، اگر به لباس و طلايت افتخار مي‌كني كه زيبايي در آنهاست و اگر به پدرانت فخرفروشي مي‌كني كه جمال و فضل مربوط به آنهاست پس حسن تو چي است؟ حتي كسي حق ندارد به عمل صالح و علم و اخلاصش هم افتخار كند چون اصل توفيق علم و عمل صالح متعلق به خداوند است.

وظيفه انسان فقط شكر درمقابل نعماتش است چون به محض اينكه منيت به ميدان آمد آناً نعمات از او گرفته مي‌شود. در سوره مباركه حديد آيه 20 نيز كلام خداي سبحان مويد همين معناست كه امور دنيوي در معرض زوال است لذا فخرفروشي معنا ندارد .

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم