.

در زندگی باید یک نظر حاکم باشد

در ازدواج زن و مرد بايد باور كنند كه براي خوشبختي حقيقي و دائمي نظر شريعت و خدا بايد به عنوان معيار و ميزان قرار گيرد اگر هر يك از اين دو بخواهند بدون توجه به شريعت بر نظر شخصي و فردي خويش پافشاري كنند يقيناً‌ كانون خانواده به آتشكده‌اي تبديل خواهد شد كه هيزم آن آتشكده منيّت‌هاي يكي از آن دو است حتي اگر يكي از اين دو نفر صبر پيشه كنند و در مقابل نظر طرف مقابل سكوت كند و سخني نگويد امّا فضاي زندگي همچنان فضاي لذت بخشي نخواهد بود. آنچه در زندگي مهم است رضايتي است كه به سبب پيروي از شريعت حاصل مي‌شود.

ميان صابر و راضي تفاوت بسيار است صابر در گرفتاريهاي زندگي غصه مي‌خورد ولي زبان به شِكوه و شكايت نمي‌گشايد البته اين امر خود يك هنر است امّا اين هنرمندي به سرحالي و شاد نگه داشتن زندگي كمك نمي‌كند زيرا در بسياري از زمانها خود صابر سرحال و شاد نيست.

صابر هر چند به جهت رضايت محبوب صبر مي‌كند امّا چون در اين ميانه خودي براي خويش مي‌بيند و باور دارد اوست كه براي رضاي محبوب صبر مي‌كند و خداي سبحان به او لطف كرده كه نعمت صبر را به او عطا كرده است مي‌‌تواند امر زندگي را براي خود به پيش برد امّا توانايي ساخت يك زندگي لذت بخش را ندارد.

امّا آنكس كه از داشته‌ها و نعمات خود راضي است و نظر خداي سبحان براي او اولين وآخرين نظر است چنانچه در زندگيش با مشكلي روبرو شود آن را امتحان و آزمايش الهي مي‌داند و به خود يادآوري مي‌كند هر آنچه از دوست رسد نيكوست و از آن جهت كه خود را تحت عنايت خاص حضرت حق مي‌بيند نه تنها گِله و شكايتي ندارد بلكه در اوج خوشي و رضايت زندگي مي‌‌كند در نگاه فرد راضي در زندگي او فقط يك خط كشيده شده كه آن خط همان رضايت محبوب است و راضي نگاهش به ابتدا و انتهاي همان خط است. در هر كجاي اين خط قرار ‌گيرد روبروي خود تصويري از رضايت محبوب مي‌بيند.

مقام رضا بالاترين مقام در سير و سلوك است و آنكس كه در زندگي مشترك به اين مقام دست يابد نه تنها خود از زندگيش لذت مي‌برد بلكه سعي بر آن دارد كه فضا را براي همسر و همراه خود تا حد توان به آرامش و سكون برساند راضي مي‌خواهد تا همسرش چون او را از نعمت زندگي مشترك لذت ببرد و خدا را براي اين نعمت شكر كند.

اگر فضا چنين شود هر دو نفر براي ارتقاء و پيشرفت زندگي و كمال به سوي حق تلاش خواهند كرد.

اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم