.

احساسات والدین و هدف های بدرفتاری نوجوان

فرض كنيم كه فرزند نوجوان شما قصد دارد كه توجه شما را به خودش جلب كند، به طور مثال حرفي مي‌زند كه شما را آشفته مي‌كند. يك باور غير منطقي درباره توجه طلبي به قدر كافي قدرتمند است كه توليد ناراحتي بكند، امّا منجر به فاجعه‌آميز ديدن امور، احساس تحمل ناپذير بودن و محكوم سازي نمي‌شود. اگر به فرزند خود دستور دهيد كه حواس شما را پرت نكند، ناراحت مي‌شويد. پس تحت تأثير اين ناراحتي قدمي‌ فراتر مي‌گذاريد و از او مي‌خواهيد كه از بدرفتاري خود دست بردارد. امّا اگر دقيقتر بينديشيد چرا بايد دختر شما دست از بدرفتاري بردارد؟

به هر صورت او به هدفش رسيده و توجه شما را به خود جلب كرده است.

شما مي‌‌توانيد از باور منطقي‌تري استفاده كنيد. اگر فكر كنيد « ترجيح مي‌‌دهم حواس مرا پرت نكند» از شدت ناراحتي شما مي‌كاهد. اگر ترجيح بدهيد كه فرزندتان حواس شما را پرت نكند، رفتار جديدي را به نمايش مي‌گذاريد و سبب نمي‌شويد كه او در كار توجه طلبي به مراد خود برسد.

زماني كه نوجوان اقدام به قدرت طلبي مي‌كند پدر و مادر ناراحت مي‌شوند، زيرا رفتار نوجوان خود را به حساب تلاش او براي مبارزه طلبي مي‌گذارند. امّا پدر و مادر مي‌توانند از باورهاي منطقي در برخورد با قدرت طلبي استفاده كنند.

خيلي‌ها متوجه نيستند كه چگونه رنجش خود را سبب مي‌شوند احساس رنجش و ناراحتي مانند ساير احساسات از جمله مسئوليتهاي خود شخص است. رنجش ناشي از يك باور غيرمنطقي كه شخص ابتدا خود را با بايدها و نبايدها محكوم مي‌سازد و بعد دچار خشم مي‌گردد و نوجوان خود را مورد شماتت قرار مي‌دهد.

اگر نوجوان اظهار ناتواني كند، پدر و مادر او احتمالاً‌ مأيوس مي‌شوند و اين البته در صورتي است كه آنها درباره ناتواني و نابسندگي باور اشتباه داشته باشند. پدر و مادر ممكن است در صورتي نااميد شوند كه راه تسليم در پيش بگيرند. گاهي والدين به اين نتيجه مي‌رسند كه از آنها كاري ساخته نيست و در نتيجه خود را ناتوان و نابسنده احساس كنند. امّا بعد براي اينكه احساس ناتوانی خود را جبران كنند نوجوان خود را ناتوان و نابسنده در نظر مي‌گيرند.

منبع : پدر، مادر ، نوجوان                 مترجم:‌ مهدي قراچه داغي

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم






محتوای مرتبط