.

استقلال و مسئولیت

تربيت يك كودك و تربيت يك نوجوان دو موضوع كاملا ً‌متفاوت است.

بسياري از والدين نه تنها به مراقبت از فرزندان خود عادت كرده‌اند بلكه از اين كار لذت مي‌برند. اين والدين از هيچ اقدامي فروگذار نمي‌كنند، از مرتب كردن تخت خواب، تا تهيه غذا و رسيدگي به درس و مشق. امّا سهيم شدن مسئوليت با نوجوان‌ها ساده نيست ، چه رسد به اين كه بپذيريم نوجوانان مسئوليت كامل در قبال زندگي خود را عهده‌دار هستند.

براي بسياري از والدين قبول اين كه نوجوان استقلال پيدا كند دشوار است، برايشان قبول اينكه مورد نياز نباشند دشوار است. نوجوان مي‌خواهد در مورد خود و انتخاب دوست خود، در مورد اوقاتي كه صرف مي‌كند، غذايي كه مي‌خورد، لباسي كه مي‌پوشد و بسياري  موارد ديگر خود تصميم بگيرد.

استقلال و مسئوليت دست در دست هم دارند. والديني كه يكي از اين دو مورد را بدهد و ديگري را دريغ دارد با مشكل روبرو مي‌شود. والديني كه به نوجوان خود استقلال مي‌دهد امّا مسئوليت نمي‌دهد بايد براي او انتظار وقوع حادثه را داشته باشد. از سوي ديگر اگر به او مسئوليت مي‌دهد امّا فرصت تصميم‌گيري را از او دريغ مي‌كند. او را با احساس بدي به دوران بلوغ وارد مي‌كند.

زماني كه بچه‌ها به سنين نوجواني نزديك مي‌شوند پدر و مادر بايد ميزان كنترل و سرپرستي خود را كاهش دهند. هم زمان نوجوان بايد به تدريج مسئوليت بيشتري را پذيرا شود. ايجاد تعادل در اين كار شايد چندين سال طول بكشد. اگر پدر و مادر و نوجوان بتوانند به اعتماد و اطمينان متقابل دست يابند، والدين به نوجوان اجازه مي‌دهند تا تصميمات بيشتري بگيرد و در عين حال با ابراز عقايد و ارزش‌هاي مورد نظر خود، نوجوان را هدايت كنند. نوجوان هم مي‌تواند در محدوده‌اي كه براي او معين شده تصميم بگيرد و پذيراي نتايج تصميم خود باشد.

منبع:‌پدر،‌مادر، نوجوان                     ترجمه : مهدي قراچه داغي

 اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم






محتوای مرتبط