.

شیوه های تربیتی غیر موثر(1)

تقريباً‌ تمام والدين مي‌خواهند روابط خود را با نوجوان خود بهبود بخشند، امّا بسياري از آنها راه اين كار را نمي‌دانند. سوء تفاهم و نبود اطلاعات كافي در اين ميان نقش مؤثري ايفا مي‌كند. بعضي از والدين معتقدند كه نوجوان‌ها طبيعتاً‌ سركش هستند و زندگي با آنها غير ممكن است. اين گروه از والدين احساس مي‌كنند كه بهترين روش براي برخورد با نوجوان اين است كه تحمل كنند تا نوجوان بزرگ شده ، زندگي مستقلي براي خود دست و پا كند.

افرادي نيز فكر مي‌كنند كه مي‌توان نوجوان را مجبور به اطاعت از پدر و مادر كرد. به اعتقاد آنها سختگيري تنها راه برخورد با نوجوان است. آنان معتقدند كه به نوجوان بايد دستور داد و مراقب بود كه او دستور را اجرا كند.

تجربه نشان داده است كه نه بي‌خيال شدن و از شدت طوفان كاستن و نه سخت‌گيري، به بهبود روابط ميان نوجوان‌ها و پدر و مادر منتهي نمي‌شود. در واقع هر دو روش، زندگي خانوادگي را تحليل مي برد زيرا در هر دو روش نوجوان تشويق نمي‌شود تا در قبال خود مسئوليت بر عهده گيرد.

والديني كه اجازه مي‌دهند نوجوانشان هر كاري كه مي‌خواهد بكند، سهل انگارند و آنهايي كه با زور و جبر با فرزندانشان برخورد مي‌كنند ديكتاتور و قدرت طلب هستند. ويژگي مشترك اين دو روش تربيتي غير مؤثر بودن آن است.

والدين آسان گير اغلب مي‌ترسند كه بر حرف و عقيده خود مقاومت داشته باشند آنها از توهين كردن نوجوان ترس دارند به همين دليل ابراز عقيده نمي‌كنند و خود را فاقد قدرت احساس مي‌كنند و از تضاد و اختلاف پرهيز مي‌كنند.

بسياري از افراد بالغ با خاطرات تلخ دوران كودكي خود زندگي مي‌كنند. اين افراد در كودكي و نوجواني با محدوديت و مجازات عديده روبرو بوده‌اند.

بنابراين برخي از آنها اعتقاد دارند كه محدوديت قايل شدن براي فرزندان و راهنمايي كردن آنها به واقع به رشد نوجوان لطمه مي‌زند. در حالي كه بررسي‌ها نشان مي‌دهد نوجوانان محدوديت قايل شدن پدر و مادر و راهنمايي آنها را به حساب علاقه‌‌مند بودن آنها مي‌گذارند.

نوجوانان اغلب آسان‌گيري را نشانه ضعف تلقي مي‌كنند و اين موقعيت باعث سركشي نوجوان و بي احترامي كردن او نسبت به والدين مي‌شود. آسان‌گيري افراطي به نوجوان مجوز بد رفتاري مي‌دهد.

ادامه دارد...







محتوای مرتبط