.

 

گزیده ای از کلاس نهج البلاغه (با موضوع پیامدها ) استاد محترم خانم زهره بروجردي          

توسط خانم  ف . نوربخش 

  ره‌آورد بصيرت :

خطبه 4133 فراز 7 «وَ الْبَصِيرُ يَنْفُذُهَا بَصَرُهُ وَ يَعْلَمُ أَنَّ الْبَوَارَ وَرَاءَهَا فَالْبَصِيرُ مِنْهَا شَاخِصٌ وَ الْأَعْمَى إِلَيْهَا شَاخِصٌ وَ الْبَصِيرُ مِنْهَا يَتَزَوَّد»

شخص بصير و روشن ضمير ديدش نافذ است و از دنيا به ماوراي آن عبور مي‌كند و مي‌داند كه سراي جاويدان آنطرف خط است، از اين رو شخص بصير و بينا ،‌آماده كوچ كردن از دنياست ، حال آن كه كور دل چشمش را به دنيا دوخته و به سوي آن حركت مي‌كند و براي آن زاد و توشه مي اندوزد ولي انسان بصير و بينا از دنيا ، زاد و توشه برمي‌گيرد و براي آخرت ذخيره مي‌كند.

انسان بصير تمام توجه خود را به منزلگاه جاوداني مي‌دوزد و چشم بصيرت او از ديوار دنيا عبور كرده و به آباداني محل اقامت ابدي خود مي‌پردازد .

انسان بصير مي‌فهمد كه خالق حكيم، انسان را براي چند روز دنيا و خوردن وخوابيدن وعمركوتاهي كه آميخته با ضعف و ناتواني و مشكلات و مصائب و درد و رنجهاست ، نيافريده و لذا آماده كوچ كردن و جمع آوري زاد و توشه مي‌شود تا زندگي ابدي خود را آباد سازند در حاليكه كوردل و غير بصير آنچه جمع آوري مي كند و راحله و ثروت مي‌اندوزد به جهت زيستن وعيش و نوش در دنياي فاني است .

پس عدم تعلق به دنيا و كسب توشه سفر آخرت مهمترين ره‌آورد انسان بصير است .

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم