.

 

شيوه تداعي معاني در تربيت ديني

تداعی معانی یعنی همراه شدن آموزش با یک خاطره  که این خاطره می‌تواند خوشایند باشد. اگر آموزش نماز را همراه با تنبیه بدنی یا داد و فریاد نمایید، در این صورت هر گاه نوجوان، تنبیه بدنی شود و یا داد و فریاد بشنود، نماز در ذهنش تداعی خواهد شد و یا بالعکس هر گاه کسی از نماز بگوید، خاطره‌ی خوشی را به یاد نمی‌آورد، بدین سبب خواهد کوشید تا به نماز نیندیشد

توصیه می‌شود آموزش ارزش‌های دینی  را با خاطره‌های خوش همراه کنید، اولیای محترم وقتی در حال هدیه دادن به فرزند خود هستید بهترین موقعیت برای القای ارزشها است، زیرا او در بهترین موقعیت است و شيرین ترین خاطره را سپری  می‌کند و هیچ مقاومتی نخواهد داشت البته باید توجه کرد که در صحبت کردن نباید زیاده روی کرد تا شیرینی خاطره به تلخی مبدل شود.

***

روش‌های آمورش غیر مستقیم در تربیت دینی:

آموزش‌های ارزش‌های دینی، تا حدود 6 سالگی به طور مستقیم، ممکن است، زیرا کودکان تا این سن مقاومتی از خودشان نشان نمی‌دهند، اما از این سن به بعد با توجه به افزایش مقاومت روانی آنان، باید از شیوه‌های آموزش غیر مستقیم استفاده کرد. راهکارهای آموزش غیر مستقیم عبارتند از:

1- داستان، ارزش‌های دینی را می‌توان در قالب داستان ارائه کرد.

2- شعر، استفاده از شعرهای ساده و دور از صناعات پیچیده‌ی ادبی می‌تواند راهکاری برای القا ارزش‌های دینی باشد.

والدین بسیاری از درس‌های مهم از قبیل عبادت، سپاس گذاری ، احترام به والدین، توکل به خدا، کمک به دیگران و  . . . را می‌توانند در قالب شعر و داستان به کودکان بیاموزند.

3- شرح حال بزرگان: برای کودکان، از زندگی بزرگان اندیشه‌وران اسلامی و غیر اسلامی گفتن، موجب می‌شود تا کودک از آنان درس زندگی بگیرد.

4- فیلم، کارتون، نمایشنامه: نمایشنامه‌، فیلم و کارتون به جهت جذابیت کودکان را جذب می‌‌کند و سبب تثبیت آموزه‌های دینی و اخلاقی می‌شود. گاهی والدین می‌توانند خود نیز نمایشنامه‌ای اجرا کنند یا از عروسک‌های انگشتی به عنوان شخصیت‌های نمایش استفاده کرده به صورت شخصی نمایشی را اجرا نمایند.

 

. . . ادامه دارد

 تعجيل در فرج بقية الله الاعظم عجل الله تعالي فرجه الشريف صلوات






محتوای مرتبط