.

 ازلسان یک طلبه
                                          به نام مربي آدم تا خاتم

همين چند شب پيشا ديدم كه مُردم                             ولي  غير  از  كفن هيچي نـبردم

همه دورُ و بـَرَمْ پـر ز هيـاهـو                                         همه  حيـران، ولـي دائـم تـكاپو

نـبود نـوري كـه مـن، راهـي بيـابم                                 نـه مرهـم ديدم از دردم بكاهـم

در اين حال و هوا بودم كه نـاگـاه                                   بديدم   مرده  ‌اي   از  قبلُ  و آگاه

سلامـي كردمُ، گـفـتـم:    قـديـمـي                               بـگو راهـم كجـاسـت، غـم را نـبـيـني

بـداد،  پـاسـخ كـه تـاريـخ  ورودت                                   بـگو تـا راه  بـگشـايـم به رويـت

چهار، پنج ساعتيست انـگار كه مُردم                             زِناشتا  و نـاهار   هـيچي  نـخوردم

پذيرش  را  بـرو  پـايينِ  ايـنجا                                       بگيـر  فُرم و  بده  تحويل   آنجا

تشكـر     كـردمُ  و  رفـتم  هـمانـجا                                گرفتـم  ، فرمُي  و  دادم   به آنـجا

بـدادند كـولـه ‌اي  سنـگـيـنُ  و پـر بـار                            بمانـدم  مـنتظر، خسته    ولـي    زار  

رسيد  نوبت،  مرا  داخل  بخوانـدنـد                             بـقـيه   پـشـت   در  آنجا    بماندند

صدا آمـد ، نشين  اي  يار  شيـريـن                              چـرا  بارت  شده  ايـنـگونه  سنگين؟

اگر   حمل  بر    رياكاري    نذاريم                                 بـجز  علم  و  سواد   باري  نداريم

بگفت: جـانـم، تو  واقف  بر  كـلامـي                            كه  علم نور  است، نه ماده،‌   تو نداني؟

بيـا،  بـازش بـكن بـارت ببينيم                                    حـسابـش را   بـرايـت  ما بـچينيم

نـمودم  بقچه  ام  را  باز  و   عريان                              نَـمانـد چيزي  در  آن  مفقودُ  و پنهان

نـمايـان گشت  در  آن  كـل دروسـم                            همه نـيّـاتُ و اعـمـالُ و نـفـوسَـم

مـكاسِـب و معـالـِم را كه خـوانـدي                             زِ صـَرفُ و نـحُو و لـمـعهِ  وانماندي

گرفتي  بار  خود  تـكميـل و بـي‌عيب                          نبـود نقصيُ  و  اعمالَت  نشـد  غـيب؟

نـه استـاد، اشـتـباهي رخ نـمـوده                             كـم  و  كسـري در آن  ظاهـر نـمـوده

نـواقـص  را  اگـر مـرقـوم نـمايـيـد                               مـكـان بـهتـري بر مـن بـيابـيـد

مشجّر  بـاشدُ  و دنـجُ  و  مـصّفا                                شمـال  جـنّتُ  و اسـتـخر  مـهـيّا

ويـويِ  آن،  نـمـاي  كـل جـنّـت                                كـه شـادي آورد، ايـجـاد بـَهـجـت

نـگاهـي كـردُ و گـفـت: امـري نـداري                         بـگفـتـم: چـاكـرم عـرضـي نـدارم

نـواقـص  را  بـگـو  تـا مـن بـدانـم                             اگـر مـشـكل گـشاسـت شـايـد بـخوانـم

نـويـسيـد، جنبيُ و هشـت  نكته‌هايش                    كـه  تفسير  بوده،  با  جمله‌  هايش

دعـايِ صبحِ آن، صبحانه‌ي    آن                               كـه  گـهـگه  روضـهُ  و هنگامه‌ي آن

بِـگفـت سـاكت، نگير دنباله‌ي آن                             شده اغـمـاض، كه خـيـري بـوده در آن

بـگفـتم، پرسش از درس‌‌ها نماييد تا بگويم                اگر  اعـلال  بخواهيـد،  مـن بـجـويـم

مـعـاطـات  را  به  آني  بيع  بنامم                            ولـي آنِ دگـر بـيـعش نـخـوانـم

بـيـارم  مـن  دليل  هاي  فـراوان                               شـويـد  قـانـع  كـه بـيـع بـاشد، نـه جـز آن

سپس  گويـم  ولي  بيعش  نـدانـيـم                        ابـاحـه را بـر آن صـادق بـدانيـم

كـه  اجـماع،  بـر اِباحه  چاره  سازست                     ولـي  بيع، با ادلّه سـازگارسـت

چنان  گيج مي‌ خوري  ديگر  نداني                  اباحه بيع شده، يا بيع اباحه، كدام حاصل شده آنجا بماني  

بگويم فلسفه، داني كه هستي؟                           كجا بودي، سپس اينجا نشستي ؟

بگويـم جوهر ذاتت چه بوده؟                                  سپس  با جنسُ  و فصل  نوعَـتْ نـموده

بِگفُت  كافيست،  دگـر وقتـي نـداري                       نشـين، تا مـن بگويـم تا چـه داري

تـو  صرف  خواندي، ولي صارف نگشتي                  ز دنيا  وُ  وِصـالَـش  بـرنـگشـتي

تـو نحو خـوانـدي، ولي ناهـي نگشتي                    ز اميالِ  نفـوسـت بـر نگشتي

چـرا، عامل نبـودي بر وجودت؟                                چرا بيگانه شد، شمع حضورت   

اگر مبني تو بودي در وساوس                                 اگر معرب نبودي در هوا جس

نبود، شيطان رفيقِ صبحُ و روزَت                              نبود، دنيا تمام عشقُ و  سوزَت

مكاسب، رشدِ تو مي‌گشت در آنجا                          كه كاسب بودي تو اينجا و آنجا

هم اينك، شاهديَ بر كِشت و كارت                           كه بار گشته، شده وِزرُ  و  وِبالت

دلم مي‌‌خواست دوباره من بميرم                              دگر  باره  به  دنيا  پر  بگيرم

كه ديدم هانيه بي‌ بند و بي‌ بار                                 نشسته  گوشه‌  اي   روشن زِ اَنوار

بگفتم، آنكه آن گوشه نشسته                                 همه نور از وجودش  ساطع گشته

يكي بوديم، ز بحثُ و درس در آنجا                             شُده نورُ و شُدَم ظُلمَت در اينجا؟

بِگُفت اَعمال او را « هو » خريده                                كه  زَر   را  زَرگري   خالِص  بديده

شدمُ غمگين تر از قبلُ و نشستم                             خودم را در خودم آنجا شكستم

كه شد روشن فضا، آمد صدايي                                نبود،  خوشتر  اَز آن هرگز  ندايي

كه اين بنده اگر راهش جدا از حقُ و ما بود                   نمي‌آمد به آن محفل  كه نامش، نام ما بود

اگر اعمال او خُلَّص   نبوده                                        سلامِ  صبح  او خالص  كه  بوده

اگر كردار او خالي زنور است                                     چرا عاشق به زهراي طهور است

ببخشيدش، كنيد عفوش به زهرا                             كه فاطر بودنش حق است به مولا

ن . دادخو

هدیه به پیشگاه مطهر حضرت زهرا سلام الله علیها صلوات






محتوای مرتبط